มลพิษทางสายตา

มลพิษทางสายตาคือความเสียหายและความยุ่งเหยิง ที่ทำลายสถานที่ที่เราอาศัยอยู่ เช่น การทำลายผนัง รถไฟ และอนุสรณ์สถาน โครงสร้างพื้นฐานหนักผ่านภูมิทัศน์และถนน มันไม่ค่อยมีข่าว เพราะว่ามันไม่ได้วางยาใครโดยตรง แต่มันต้องใช้เงินมหาศาล มันเปลี่ยนความรู้สึกของคนที่ว่าปลอดภัย และสถานที่ที่คนรักมากที่สุด ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ สวนสาธารณะ ชายฝั่งและหุบเขาเงียบๆ

สิ่งที่สำคัญและสิ่งที่ไม่สำคัญ

ไม่ใช่ทุกอย่างที่จับตาดูก็คือมลพิษ เมืองควรจะมีความสุข

• ป้ายและป้ายโฆษณา วางไว้อย่างดี เป็นส่วนหนึ่งของเสื้อผ้าเมือง ป้ายร้านค้า โรงภาพยนตร์ บอร์ดตลาด และแสงสีของจัตุรัสโตเกียว หรือ ไทม์สแควร์ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เมืองรู้สึกมีชีวิตชีวา ช่วยให้คนหาทางไป และสนับสนุนธุรกิจในท้องถิ่น สิ่งที่สำคัญคือการวางและขนาด ป้ายที่เคารพสถาปัตยกรรม ห่างจากหน้าต่างบ้าน และมุมมองทางธรรมชาติ และไม่ค่อยสว่างหรือมีชีวิตชีวานัก จนทำให้ผู้ขับรถหลงทาง กฎป้ายที่ดี ไม่ใช่การห้าม เป็นคำตอบในหลายๆที่
• งานศิลปะฝาผนังและถนน สร้างขึ้นโดยได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน สามารถเปลี่ยนกำแพงที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นสัญลักษณ์
• ทำลายป้ายโฆษณาทาสีหรือขัดผิวโดยไม่ได้รับอนุญาตบนทรัพย์สินของคนอื่น การขนส่งสาธารณะและมรดกโลก เป็นรูปแบบที่แพร่หลายมากที่สุด และมีค่าใช้จ่ายสูงสุด ของมลพิษทางสายตาในเมืองหลายแห่ง
• โครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงานและโทรคมนาคมเสาส่งสัญญาณ สายไฟฟ้าทางท้องฟ้า และสายเคเบิลที่ซับซ้อน ที่สามารถครอบงำภูมิทัศน์และถนนได้หลายรุ่น
• ละเลย: อาคารที่ถูกทิ้งร้าง เฟอร์นิเจอร์ถนนที่พัง ขยะและสิ่งปฏิกูล

ภาพวาดบนผนัง: เป็นปัญหาที่แพงสำหรับทุกคน

การทำลายล้างด้วยกราฟิที่มักถูกปฏิเสธว่าเป็นการแสดงออกของตัวเองที่ไม่อันตราย คนที่จ่ายเงินและใช้ชีวิตกับมัน มองเห็นมันแตกต่างกัน ทุกป้ายบนรถไฟ สถานีรถเมล์ โรงเรียน หรือหน้าร้านต้องถูกทำความสะอาด ทาสีใหม่ หรือเปลี่ยน และเงินที่มาจากค่าโดยสาร ภาษี ที่ดินและราคา

มันมีค่าเท่าไหร่

• รถไฟเยอรมันดอชเช บาน ระบุว่าความเสียหายจากกราฟิตี้ 12 ล้านยูโรต่อปีและบันทึกไว้ 32,000 กรณีของการทำลายล้างในเครือข่ายของพวกเขา ในปี 2024รถไฟแห่งชาติ, 2025).
• ลอนดอน บริเวณใช้เงินประมาณ7ล้านปอนด์ต่อปี ในกราฟิติ และบริษัทขนส่งมากกว่า6ล้านปอนด์ ก่อนที่จะนับการเปลี่ยนหน้าต่างใต้ดินที่ถูกกรดซึม ซึ่งอาจเพิ่มอีก 10 ล้านปอนด์ องค์การสภาลอนดอนประเมินว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเศรษฐกิจลอนดอนอยู่ที่ มากกว่า 100 ล้านปอนด์ต่อปี (London Assembly, 2002).
• ในสหรัฐอเมริกาตัวเลข 12 พันล้านดอลลาร์ต่อปี มักจะถูกอ้างถึงในคำแนะนำของตำรวจ แม้ว่าการคำนวณต้นฉบับไวเซล,กระทรวงยุติธรรมสหรัฐอเมริกา,ปี 2009). ไม่ว่าจำนวนเงินจะเท่าไหร่ เมือง หน่วยงานขนส่ง โรงเรียน และธุรกิจขนาดเล็ก ทุกคนต้องรับผิดชอบ

ค่าใช้จ่ายมันเกินกว่าการทำความสะอาด รถไฟและรถเมล์ถูกนำออกจากบริการ เพื่อทำความสะอาด แก้วที่ถูกกรดต้องเปลี่ยนแทนที่จะล้าง และการเอาออกโดยผู้เชี่ยวชาญ จากหินเก่าอิฐและทองแดง บนอาคารและอนุสรณ์สถานที่สำคัญ เพียงคืนเดียวของสีฉีดสามารถก่อให้เกิดความเสียหายต่อวัสดุ ที่อยู่รอดมาเป็นศตวรรษ

สิ่งที่มันทำกับคน

ภาพวาดบนผนังที่หนักแน่น เปลี่ยนความรู้สึกของสถานที่ ประชาชนและผู้มาเยือนอ่านมันเป็นสัญญาณว่าไม่มีใครรับผิดชอบ: การสำรวจและการศึกษาในสนามได้เชื่อมโยงความไม่สงบที่เห็นได้ชัดเจน, รวมถึงกราฟิติและขยะ, กับความกลัวอาชญากรรมที่มากขึ้น, ความไว้วางใจในเพื่อนบ้านที่ต่ำลง และความสัมพันธ์ที่อ่อนแอกับชุมชน (Sampson and Raudenbush, 2004). คนที่มองว่าชุมชนของพวกเขาเป็นความผิดปกติรายงานความกังวลมากขึ้น โกรธและซึมเศร้า, โดยส่วนใหญ่เพราะความผิดปกติทำให้เกิดความไม่เชื่อใจ (Ross และ Mirowsky, 2009); ในการศึกษาหนึ่งสุขภาพที่แย่ลงของผู้อยู่อาศัยในชุมชนที่ได้รับผลกระทบถูกอธิบายโดยการรับรู้ความผิดปกติและความกลัวเกือบทั้งหมด (Ross และ Mirowsky, 2001). การปรับปรุงสถานที่ช่วยได้: ในการศึกษาแบบสุ ดในฟิลาเดลเฟีย การทำความสะอาดและทำสีเขียวพื้นที่ว่างเปล่า จะลดรายงานของชาวบ้านเกี่ยวกับการทำลายล้างโดย 39 เปอร์เซ็นต์ และความรู้สึกไม่ปลอดภัยในการออกไปข้างนอก โดย 58 เปอร์เซ็นต์ (Branas et al., 2018) และลดความรู้สึกหดหู่ใจในหมู่ชาวบ้านใกล้เคียง (South et al., 2018). ความเครียดนั้นจะตกลงมาหนักที่สุดในหมู่คนที่เลือกที่จะย้ายออกไปไม่ได้ คนแก่ เด็ก และครอบครัวที่มีรายได้ต่ำ

ความไม่สงบมันแพร่กระจายหรือเปล่า

ในปี 1982 เจมส์ คิว วิลสันและจอร์จ เคลลิ่ง ได้อ้างใน The Atlantic ว่าความผิดปกติที่เห็นได้ชัด หากไม่แก้ไข จะแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครสนใจ และเชิญชวนให้เกิดการกระทำที่รุนแรงขึ้น: แนวคิด “หน้าต่างแตก” (Wilson and Kelling, 1982) หลักฐานการทดลองที่แข็งแกร่งที่สุดมาหลังจากนั้น ในชุดการทดลองในสนาม ที่กรอนนิงเก้น ประเทศเนเธอร์แลนด์ นักวิจัยเปรียบเทียบสถานที่เดียวกัน ที่ทำความสะอาดและปกคลุมด้วยกราฟิติ ด้วยการเขียนกราฟฟิตีบนผนัง สัดส่วนของคนที่ทิ้งป้ายโฆษณาลงไปในถังขยะเพิ่มขึ้นจาก 33 เป็น 69 เปอร์เซ็นต์ และสัดส่วนของคนที่ขโมยซองจดหมายที่มีเงินตราอยู่ในนั้นจากกล่องจดหมายก็เพิ่มเป็นสองเท่า จาก 13 เป็น 27 เปอร์เซ็นต์ (Keizer, Lindenberg and Steg, 2008).

งานวิจัยนี้ถูกถกเถียงกัน และมันสำคัญที่จะต้องระบุอย่างชัดเจนว่ามันแสดงอะไร หลักฐานที่ว่าความไม่สงบจะแพร่กระจายออกไปนั้นแข็งแกร่งมาก หลักฐานที่ว่าการป้องกันอาชญากรรมเล็กๆน้อยๆอย่างรุนแรง จะลดอัตราอาชญากรรมลงได้นั้นอ่อนแอกว่ามาก การตรวจสอบ 30 การศึกษาพบว่ากลยุทธ์ที่มุ่งเน้นความผิดปกติลดอาชญากรรมลงอย่างน้อย และวิธีการแก้ไขปัญหาของชุมชนและวิธีอื่น ๆ เช่น การทำความสะอาดสถานที่และทำงานกับผู้อยู่อาศัย ทำงานได้ดีกว่าการจับกุมกลุ่ม (Braga, Welsh and Schnell, 2015). บทเรียนคือไม่ควรลงโทษหนักกว่านี้ แต่ต้องซ่อมแซมเร็วขึ้น และให้ชุมชนมีส่วนร่วม

แท็กที่ถูกลบในวันเดียวกัน คือการเชิญชวนที่ปฏิเสธ แท็กที่ทิ้งไว้เป็นเดือนๆ เป็นคำเชิญที่ยอมรับ

สิ่งที่ได้ผล

• รีบเอาออก ความสำเร็จที่โด่งดังที่สุดคือรถไฟใต้ดินของนิวยอร์กซิตี้ ตั้งแต่ปี 1984 เมื่อรถไฟถูกทำความสะอาดแล้ว มันก็ยังคงสะอาด: ภาพวาดใหม่ใด ๆ ก็จะถูกลบออกภายในสองชั่วโมง หรือรถไฟจะถูกนำออกจากบริการ ดังนั้นรถไฟที่ทาสีจะไม่ขับอีกต่อไป ถึงเดือนพฤษภาคมปี 1989 เรือทั้งหมดไม่มีรอยขีดเขียน คำแนะนำของตำรวจสหรัฐฯ รายงานว่า การกำจัดอย่างรวดเร็ว จะลดการวาดภาพกราฟิติใหม่ และเมืองหลายแห่งตอนนี้ตั้งเป้าหมายที่จะ กำจัดแท็กในเวลา 24-48 ชั่วโมง เพราะการกำจัดอย่างรวดเร็วเวสต์แฮม, 2009).
• กำแพงที่ถูกกฎหมายและภาพวาดฝาผนัง โครงการศิลปะฝาผนังของฟิลาเดลเฟียเริ่มต้นในปี 1984 ในฐานะเครือข่ายต่อต้านกราฟิที้แห่งฟิลาเดลเฟีย ซึ่งทำงานกับนักเขียนกราฟิที่วัยรุ่นศิลปะผนังฟิลาเดลเฟีย). ตั้งแต่นั้นมามันได้สร้างงานศิลปะสาธารณะมากกว่า 4,000 ชิ้นกับชุมชนท้องถิ่น และกลายเป็นสัญลักษณ์ของเมือง (City of Philadelphia) กำแพงที่ถูกกำหนดไว้ ที่ศิลปินสามารถวาดภาพได้ตามกฎหมาย ให้ความสามารถของพวกเขามีที่โดยไม่บังคับให้ทุกคน
• ออกแบบเพื่อป้องกัน ยางกันกราฟิติบนพื้นผิวที่อ่อนแอ แสงสว่างที่ดี การปลูกเช่นพืชปีนเขาบนผนังว่าง และพื้นที่สาธารณะที่ใช้ได้ดีทำให้การทำลายล้างยากขึ้นและทำความสะอาดถูกลง
• เจ้าของชุมชน โครงการรับเลี้ยงดูถนน อาสาสมัครทำความสะอาดวัน และแอพรายงานที่ง่าย เปลี่ยนผู้อยู่อาศัยให้เป็นผู้ปกป้องถนนของตัวเอง

สอนเด็กๆว่าศิลปะเป็นของใคร

เด็กๆชอบวาดรูปบนผนัง และความคิดสร้างสรรค์นั้นมีค่ามาก สิ่งที่พวกเขาต้องเรียนรู้ไม่ใช่ว่าการวาดภาพมันไม่ดี แต่ว่า กำแพงเป็นของใครบางคนและคนอื่นๆก็ใช้ชีวิตกับสิ่งที่เราใส่ลงไป โรงเรียน ครอบครัว และกลุ่มเยาวชนสามารถ:

• เอาศิลปะมาให้ที่ กำแพงโรงเรียน สิ่งประดับรอบๆที่ก่อสร้าง ทางใต้ดิน และศูนย์ชุมชน สามารถเป็นเจ้าภาพของภาพวาดฝาผนัง ที่วางแผนโดยเด็ก ๆ ได้ด้วยการอนุญาตและออกแบบที่ทุกคนเห็นด้วย
• สอนให้เห็นชอบ ก่อนที่จะทาสีอะไรก็ตาม ถามเจ้าของบ้าน และถามเพื่อนบ้านที่เห็นมันทุกวัน ศิลปะที่ถูกบังคับให้คนที่ไม่ได้เลือกมัน ไม่ใช่ของขวัญ
• แสดงอีกด้านหนึ่ง ชวนผู้ดูแล คนขับรถบัส หรือเจ้าของร้านมาอธิบายว่า การทำความสะอาดแท็กนั้น ใช้เวลาและเงินเท่าไหร่
• ขอเวทีหน่อย ชมรมศิลปะ โครงการบันทึกภาพวาด กำแพงที่ถูกกฎหมาย และการแข่งขันสำหรับภาพฝาผนังสาธารณะ ให้ทางแก่ศิลปินหนุ่มสาว ที่พวกเขาจะเห็นและภูมิใจในมัน
• เคารพว่าไม่ใช่ทุกคนต้องการมัน บางคนต้องการสีสันบนผนังทุกหลัง อีกบางคนให้ค่ากับหินธรรมดา อาคารเก่า หรือถนนเงียบๆ เมืองที่เราอยู่ด้วยกัน ต้องมีพื้นที่ให้ทั้งคู่

สายไฟฟ้า เสาไฟฟ้า และสายเคเบิล

จากโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดที่กำหนดมุมมอง การขนส่งพลังงานเป็นสิ่งที่ยั่งยืนที่สุด เสาเหล็กสายหนึ่งสามารถปกครองหุบเขาได้เป็นศตวรรษ

สายส่งไฟฟ้าแรงสูงเป็นสิ่งจำเป็น พวกเขานำพลังงานจากฟาร์มลม พลังงานแสงอาทิตย์และโรงไฟฟ้าไปยังที่ที่คนอยู่ และการเปลี่ยนแปลงพลังงานจะต้องใช้มากขึ้น แต่ว่ามันถูกสร้างขึ้นมายังไงและที่ไหน มันสำคัญกับคนที่อยู่ใกล้ๆ การศึกษาเกี่ยวกับการขายบ้านในควิเบกพบว่า การมองเห็นตรงไปยังเสาไฟฟ้าหรือสายเคเบิลของมันสามารถลดราคาบ้านได้5เปอร์เซ็นต์ถึงมากกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่แค่อยู่ใกล้กับทางเดินรถไฟฟ้า นอกเหนือจากความเห็น, ไม่ได้ทำ (Des Rosiers, 2002). เสาในทิวทัศน์เปิดและอุทยานแห่งชาติ เป็นหนึ่งในโครงสร้างที่มองเห็นได้มากที่สุด ที่คนสร้าง

ฝังสายไฟช่วยแก้ปัญหา แต่ไม่ช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย สายส่งข้อมูลใต้ดิน ปกติแล้วมีราคา 5-10 ครั้ง มากพอที่จะสร้างสายไฟฟ้าENTSO-E และ Europacable, 2010). ตลอดอายุการใช้งานช่างจะแคบลง: การศึกษาวิศวกรรมของอังกฤษวางสายเคเบิลบนพื้นดินที่ £2.2 ถึง £4.2 ล้านต่อกิโลเมตร, ในขณะที่ £10.2 ถึง £24.1 ล้านสำหรับสายเคเบิลฝัง, กับใต้ดินประมาณ 4.7 เทียบกับราคาในระยะเวลาชีวิตบนเส้นทางตัวอย่างหนึ่ง (IET and Parsons Brinckerhoff, 2012). สายเคเบิลที่ฝังไว้ก็ยังยากที่จะซ่อมแซม และขุดรั้วยาวผ่านดินและสภาพแวดล้อม สำหรับสายการจัดจำหน่ายในท้องถิ่นบนถนน, US utility รายงานว่า การก่อสร้างใต้ดิน ในห้าถึงสิบเท่าของต้นทุนของสายใหม่บนพื้นดิน, แม้ว่าสายที่ฝังอยู่จะถูกเผชิญกับพายุน้อยกว่ามากสถาบันไฟฟ้าเอดิสัน, 2013).

คำตอบที่สมเหตุสมผลคือเลือกอย่างระมัดระวัง: ฝังสายไฟที่พวกเขาข้ามภูมิทัศน์ที่มีค่ามากที่สุดและใจกลางเมือง, เส้นทางสายใหม่ตามทางเดินที่มีอยู่แล้ว และห่างจากบ้าน, ใช้การออกแบบเสาอากาศที่ต่ำกว่า, และจัดสรรเคเบิลถนนเมื่อใดก็ตามที่ถนนถูกขุดขึ้น In Great Britain, the regulator set aside £500 million to put existing lines underground in protected landscapes;ในดอร์เซต เสา 22 ตกลงมาใน 2022 หลังจากที่ 8.8 กิโลเมตรของสายถูกฝัง (National Grid, Visual Impact Provision)

ในเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ปัญหานั้นเล็กกว่า แต่ใกล้กว่า: สายโทรศัพท์, อินเทอร์เน็ต และสายไฟฟ้า ที่ถูกเชือกติดอยู่ระหว่างเสาและระเบียง เพิ่มเข้าไปเรื่อยๆ และไม่เคยถูกเอาออก พวกมันซ่อนอาคาร บล็อกต้นไม้ และอาจเป็นอันตรายต่อไฟและความปลอดภัย

ทางออกที่พิสูจน์แล้ว

มลพิษทางสายตาไม่ใช่โชคชะตา เมือง ผู้ให้บริการขนส่ง และประเทศทั้งประเทศ ได้ทำความสะอาด จัดระเบียบและสว่างขึ้น และหลายคนวัดสิ่งที่เปลี่ยนแปลง ไม่มีใครทำมันโดยโทษคนอื่น พวกเขาทำมันโดยตัดสินใจด้วยกันว่าอะไรที่ควรจะอยู่บนถนน และจากนั้นก็ยึดถือมัน

• นิวยอร์กซิตี้: รถไฟใต้ดินสะอาด ตั้งแต่ปี 1984 เมื่อรถไฟใต้ดินถูกทำความสะอาดแล้ว มันจะไม่เคยได้รับอนุญาตให้ใช้กราฟิติอีกต่อไป: ป้ายใหม่จะถูกลบออกภายในสองชั่วโมง หรือรถจะถูกนำออกจากบริการ ถึงเดือนพฤษภาคมปี 1989 รถไฟทั้งหมดก็ปราศจากกราฟิติ เพราะการวาดภาพบนรถไฟไม่ได้สร้างผู้ชมอีกต่อไปเวสต์แฮม, 2009).
• Philadelphia: from anti-graffiti network to open-air gallery. What began in 1984 as the Philadelphia Anti-Graffiti Network, working with young graffiti writers, has grown into Mural Arts Philadelphia, which has created more than 4,000 murals with local communities (Mural Arts Philadelphia;City of Philadelphia). ในเมืองเดียวกัน การศึกษาแบบสุ ดพบว่า การทำความสะอาดและปรับปรุงพื้นที่ว่างให้เป็นสีเขียว จะลดการร้องเรียนของชาวบ้านเกี่ยวกับการทำลายล้างลงถึง 39% และความรู้สึกไม่ปลอดภัยในการออกไปข้างนอกลงอีก 58% (Branas et al., 2018).
• São Paulo: a city that set its own rules. By 2006 the streets of Brazil’s largest city were covered in billboards and giant hoardings, much of it put up illegally (BBC News, 2006). กฎหมายเมืองสะอาดของเมืองนี้ มีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 2007 กำจัดป้ายโฆษณาในสวนและกำหนดขนาดที่จำกัดสำหรับป้ายร้านค้าเลขที่ 14,223). ประมาณ 15,000 ป้ายโฆษณาถูกทิ้ง และผลสำรวจระบุว่า มากกว่า 70% ของชาวบ้านเห็นด้วย (Adbusters, 2007) เมืองนี้ก็ได้เรียนรู้บทเรียนด้วยเช่นกัน: ทีมทำความสะอาดในช่วงแรกๆ ได้ทาสีบนภาพวาดผนังที่ได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการ และหลังจากมีการประท้วง เซาเปาโล ก็ได้สร้างบันทึกศิลปะถนนขึ้นมาเพื่อเก็บรักษาไว้ (Bloomberg, 2008). เซาเปาโลเลือกคำตอบที่เข้มงวดอย่างไม่ธรรมดาสำหรับเมืองที่ยุ่งเหยิงอย่างไม่ธรรมดา; สถานที่ส่วนใหญ่จะชอบกฎที่ดีเกี่ยวกับขนาด, การวางและความสว่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่เราสนับสนุนในหน้านี้
• The United States: scenic roads. Four US states and more than 700 communities have chosen not to allow billboards at all (Scenic America). ยังมีกฎเกณฑ์อีกมากมาย ที่ระบุว่าป้ายจะต้องอยู่ตรงไหน
• Great Britain: pylons taken down. The regulator set aside £500 million to bury existing power lines in protected landscapes. ในดอร์เซต 22 เสาไฟฟ้าจะถูกถอดในปี 2022 หลังจากที่เส้นทาง 8.8 กิโลเมตรถูกวางไว้ใต้ดิน (National Grid)
• เมืองที่มีประวัติศาสตร์มากมายฝังสายเคเบิลบนหัว เมื่อใดก็ตามที่ถนนถูกสร้างใหม่ และกำหนดกฎสำหรับขนาด สีและแสงของป้ายในศูนย์กลางของพวกเขา

องค์กรที่ทำงานนี้

องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรพวกนี้ เผยแพร่สิ่งที่พวกเขาทำ และมีผลลัพธ์ที่คุณสามารถตรวจสอบได้ โปรดดูงานของพวกเขา และถ้าคุณต้องการช่วยเหลือ ลองคิดถึงการบริจาคให้พวกเขาโดยตรงผ่านทางเว็บไซต์ของพวกเขา มูลนิธิ Local Solar System ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา และไม่ได้รับอะไรจากพวกเขา ก่อนที่คุณจะให้ อ่านรายงานประจำปีของแต่ละองค์กร และบัญชี

• [ศิลปะผนังฟิลาเดลเฟีย]https://www.muralarts.org/) (สหรัฐอเมริกา; พันธมิตรในการระดมทุนของมัน, Philadelphia Mural Arts Advocates, เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่ได้รับสิทธิ์ยกเว้นภาษี) สร้างศิลปะสาธารณะกับชุมชน เยาวชนและคนที่กลับมาจากคุก และได้ทำภาพวาดผนังมากกว่า 4,000 ตั้งแต่ปี 1984
• รักษาความสะอาดอังกฤษhttps://www.keepbritaintidy.org/) (สหราชอาณาจักร, จัดตั้งการกุศล 1071737) ทำงานเพื่อหยุดขยะและสิ่งสกปรก และช่วยให้คนภูมิใจในสถานที่ ที่พวกเขาอาศัยและทำงาน รวมถึงผ่านการทำความสะอาดอาสาสมัคร
• รักษาอเมริกาให้สวยงามhttps://kab.org/) (สหรัฐอเมริกา, นิติบุคคลที่ไม่แสวงหาผลกำไร) จัดการโครงการทำความสะอาดอเมริกัน และเครือข่ายของบริษัทในท้องถิ่น ที่จัดกิจกรรมทำความสะอาด การสวยงามและงานวิจัยด้านขยะทั่วประเทศ
• [สกีนิคอเมริกา]https://www.scenic.org/) (สหรัฐอเมริกา, ยกเว้นภาษี, ไม่แสวงหาผลกำไร, ก่อตั้งในปี 1982) ช่วยชุมชนปกป้องถนนและวิวที่สวยงาม เขียนกฎของสัญลักษณ์ และฝังสายไฟฟ้า

คุณจะช่วยได้ยังไง

• รายงานการทำลายและภาพวาดบนผนังให้เร็วที่สุด สภาและผู้ให้บริการขนส่งส่วนใหญ่มีแอพหรือสายโทรศัพท์ รายงานที่รวดเร็วทำให้การกำจัดอย่างรวดเร็วเป็นไปได้
• ลบแท็กที่อยู่ในคุณสมบัติของคุณออกโดยทันทีหรือถามสภาว่า พวกเขาจะให้การย้ายฟรีหรือเปล่า
• เข้าร่วมหรือเริ่มวันทำความสะอาด บนถนน สวนสาธารณะ หรือสถานีรถไฟ
• สนับสนุนกำแพงที่ถูกกฎหมายและภาพวาดฝาผนัง ในพื้นที่ของคุณ วางแผนกับคนที่อยู่ข้างๆ
• คุยกับเด็กๆ เกี่ยวกับที่ที่ศิลปะเป็นที่ยอมรับ และช่วยพวกเขาหาผนัง สมุดวาดรูป หรือโครงการ ที่งานของพวกเขาจะส่องสว่าง
• สนับสนุนการจอดรถใต้ดิน ถนนถูกขุดขึ้นมา และถามว่า สายไฟใต้ดินใหม่ที่อยู่ใกล้ๆคุณ จะถูกวางไว้อย่างไร
• ช่วยทำแผนที่ อาสาสมัครผ่านทาง ขอบเขตการสนับสนุน.

ข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม

• เคซเซอร์, ลินเดนเบิร์ก และ สเตก (2008), The spreading of disorder, วิทยาศาสตร์ 322
• วิลสันและเคลลิ่ง (1982), หน้าต่างแตกCommentมหาสมุทรแอตแลนติก
• บราก้า, เวลส์ และ ชเนล (2015), [ความผิดปกติของตำรวจสามารถลดอาชญากรรมได้หรือไม่? บทวิเคราะห์และการวิเคราะห์แบบมีระบบ) (https://doi.org/10.1177/0022427815576576), วารสารวิจัยอาชญากรรมและความผิด 52
• แซมป์สันและราเดนบูช (2004), การเห็นความผิดปกติ: ภาพลักษณ์ของเพื่อนบ้านและโครงสร้างทางสังคมของ “หน้าต่างแตก”, จิตวิทยาสังคมประจำไตรมาส 67
• รอสส์และมิโรวสกี้ (2001), ความไม่สมดุลของชุมชน, ความผิดปกติ และสุขภาพ, วารสารสุขภาพและพฤติกรรมทางสังคม 42
• รอสและมิโรวสกี้ (2009), ความผิดปกติของเพื่อนบ้าน, การแยกตัวจากผู้อื่นโดยอาศัยเหตุผล และความทุกข์ทรมาน, วารสารสุขภาพและพฤติกรรมทางสังคม 50
• บรานัส และคณะ (2018), ทดลองแบบสุ ่ มทั่วเมือง เพื่อฟื้นฟูที่ดินว่างเปล่า, PNAS 115
• ใต้ (2018), ผลกระทบของการทำสีเขียวที่ดินว่างเปล่าต่อสุขภาพจิตของผู้ใหญ่ในชุมชน, JAMA Network Open 1
• ไวเซล (2009), กราฟฟิตี, คำแนะนำเกี่ยวกับปัญหาสำหรับตำรวจ เลขที่. 9, กระทรวงยุติธรรมสหรัฐ
• ลอนดอนสมาพันธ์ (2002), กราฟฟิตี้ในลอนดอน
• สถานที่บล๊อกรถไฟ (2025), Deutsche Bahn graffiti damage
• วิกิพีเดีย, Leake Street, อุโมงค์กราฟิทที่ถูกกฎหมายของลอนดอน
• ศิลปะผนังฟิลาเดลเฟีย, ประวัติศาสตร์; เมืองฟิลาเดลเฟีย, ศิลปะผนังฟิลาเดลเฟีย
• เดซ โรเซียร์ (2002), สายไฟ, ความหนักใจทางสายตาและค่าบ้าน, วารสารการวิจัยอสังหาริมทรัพย์ 23
• ENTSO-E และ Europacable (2010), ความเป็นไปได้และด้านเทคนิคของการฝังบางส่วนของสายส่งไฟฟ้าแรงสูง
• IET และ Parsons Brinckerhoff (2012), การศึกษาค่าใช้จ่ายในการส่งไฟฟ้า
• สถาบันไฟฟ้าเอดิสัน (2013), Out of Sight, Out of Mind 2012: การสำรวจที่ปรับปรุงใหม่เกี่ยวกับการวางเสาส่งไฟฟ้าใต้ดิน
• เนชั่นแนลกริด, โครงการดอร์เซตวิชวลอิมแพคท์โปรวิชั่น
• กฎหมายของเมืองเซาเปาโล 14.223 ของปี 2006 เมืองสะอาด
• ภาพสวยๆของอเมริกา, ป้ายโฆษณาและการควบคุมป้าย และ ประวัติศาสตร์ของเรา
• พลัมเมอร์ (2006), ผู้ชายโฆษณาบราซิลเผชิญการห้ามบนบิลโบร์ด, บีบีซีนิวส์
• ฮาร์ริส (2007), เซาเปาโล: เมืองที่ไม่มีโฆษณา, Adbusters
• วินเทอร์สไตน์ (2008), [ขัดถูกราฟิติของเซาเปาโล? อย่าเร็วไปนะ เททแห่งลอนดอนบอกว่าhttps://web.archive.org/web/20110604072708/http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=newsarchive&sid=ar4OrAXUisPQ&refer=latin_america), บลูมเบิร์ก
• รายละเอียดการกุศลจาก คณะกรรมการการกุศลของอังกฤษและเวลส์ และสถานะที่ไม่แสวงหาผลกำไรในสหรัฐฯ จาก ProPublica Nonprofit Explorer