ส่วนโคจร

Six numbers. มันเป็นเพียงสิ่งที่จำเป็น เพื่ออธิบายวงโคจรใด ๆ ในระบบสุริยะ จากดวงจันทร์ไปยังดาวหาง เรียนรู้ที่จะอ่านมัน และคุณสามารถพิมพ์ลงไปที่ไหนโลกใดก็ได้จะอยู่, ปีต่อมา.

ตัวเลขหกอธิบายวงโคจรใด ๆ ในระบบสุริยะ

ดูสิ

เพื่อให้อธิบายว่าดาวเทียมหรือดาวเคราะห์ไปที่ไหน คุณต้องตอบคำถามสองสามข้อ

1. ใหญ่แค่ไหน วงโคจรคืออะไร?
2. รูปร่างอะไร มันเป็นรูปกลมหรือยาว?
3. มันเอียงไปไหน ใช่มั้ย?
4. ทางไหน มันจะมองหน้ากันหรือเปล่า
5. ทางไหน ส่วนที่ยืดออกไปตรงจุดหรือเปล่า
6. ที่ไหน บนวงโคจรของศพตอนนี้?

คำตอบแต่ละตัวเป็นเลข จำนวนทั้งหกตัวนี้รวมกันเรียกว่า องค์ประกอบวงโคจร และมันอธิบายวงโคจรใดๆ

ในถังทราย วงโคจรของโมลเนียถูกโหลด ดาวเทียมสื่อสารรัสเซียใช้วงโคจรที่ยาวและเอียงนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องแขวนไว้นานหลายชั่วโมง สูงเหนือทางเหนือไกล ที่ดาวเทียมตั้งตำแหน่งบนโลกจะเห็นยาก เลือก มุมมองด้านข้าง เพื่อดูการเอียง และเล่นกับตัวเลื่อน

เข้าใจ

ส่วน	สัญลักษณ์	สิ่งที่มันตั้งไว้
แกนกลาง	สร้างเส้นตรง	ขนาด
ค่าเอียง	ตัวเลือก	รูปร่าง
ความเอียง	เลือกรูปแบบ	ค่าความเอียงของขอบวงจรเมื่อเทียบกับขอบที่อ้างอิง
เส้นรุ่งเรืองของจุดที่กำลังขึ้น	Ω	ทิศทางที่วงโคจรข้ามขอบเขตอ้างอิงไป “ขึ้น”
ค่าอาร์กิวเมนต์ของจุดจบทางไกล	ω	จุดที่อยู่ใกล้ที่สุด, วัดจากระดับของวงโคจรจากจุดขึ้น
ค่าเฉลี่ยของความผิดปกติที่ยุค	มิลลิเมตร	ที่ที่ร่างกายอยู่ในเวลานั้นๆ

สำหรับดาวเคราะห์ ส่วนที่อ้างอิงเป็นปกติ เส้นศูนย์กลาง:, ขอบวงจรของโลก และทิศทางที่อ้างอิงคือ ฤดูใบไม้ผลิ สำหรับดาวเทียมโลก ขอบเขตอ้างอิงคือเสาอากาศของโลก

ค่าที่มีความหมายบางอย่าง:

• i =0°: วงโคจรอยู่บนพื้นผิวอ้างอิง ภาษาอินเดีย-จีน ทิศทาง ดาวเทียมมี i =0และ e =0รอบเส ็ นศูนย์กลางของโลก
• i = 90°: วงโคจร polar ผ่านทั้งสองขั้วโลก
• i > 90°: retrograde, หมุนกลับ
• วงโคจรของโมลเนียใช้ i = 63.4° โดยเจตนา: ที่ความเอียงนั้น, การกระจายตัวของโลกไม่ทำให้จุดสิ้นสุดของวงโคจรหลุดออกไป

เจ้านาย

สามมุมเป็นชุดของการหมุนที่เรียบร้อย จุดในระดับโคจร (x′ ไปยัง periapsis, y′ 90° ข้างหน้า) จะถูกนำเข้าสู่กรอบอ้างอิงโดย R_z(−Ω) · R_x(−i) · R_z(−ω). นี่คือการแปลงที่ถูกต้อง ใน JPL “ตำแหน่งประมาณของดาวเคราะห์” ซึ่งเว็บไซต์นี้ใช้:

x = (cos ω cos Ω − sin ω sin Ω cos i) x′ + (−sin ω cos Ω − cos ω sin Ω cos i) y′

และตัวอักษรคล้ายๆกันสำหรับ y และ z

ตารางดาวเคราะห์มักจะให้ตัวแปร: เส้นจีโอดิสคัปของจุดจบทางไกล ϖ = Ω + ω (มีประโยชน์เมื่อ i เล็กและ Ω ถูกกำหนดอย่างไม่ดี) และ เส้นจีโอดิสคัปโดยเฉลี่ย L = ϖ + M ตาราง JPL รายชื่อ a, e, i, L, ε, Ω กับอัตราการเปลี่ยนแปลงของพวกเขาต่อศตวรรษ เพราะดาวเคราะห์อื่น ๆ ช้าๆ บิดเบือนทุกวงโคจร

ทำไมถึง 63.4 องศา ความบวมที่เสาอากาศของโลก (คำว่า J₂) ทำให้การอ้างอิงของการเคลื่อนไหวรอบดวงจันทร์ในอัตราสัดส่วนกับ (5 cos² i − 1) มันหายไปเมื่อ cos² i = 1/5, เช่น i = 63.43° หรือ 116.57°: “ความเอียงที่สำคัญ” ตัวอย่างที่คงที่ในปัญหาสองส่วนจะเคลื่อนไหวช้าลงในโลกจริง นั่นคือเหตุผลว่าทำไมกลุ่มตัวอย่างจึงมาพร้อมกับ ยุค, ในขณะที่พวกเขามีผล