Niektóre języki na tej stronie mogą być tłumaczone maszynowo i zawierać błędy. Pomóż go ulepszyć Przeczytaj oryginał w języku angielskim
Nocna fotografia z długą ekspozycją światła śledzącego latawca rysującego figurę ośmiu pętli i długiego łuku powrotnego nad stacją naziemną.
Zielona Inicjatywa · Alternatywne źródła energii

Latawiec energetyczny: wiatr powietrzny

Wyższe wiatry są silniejsze i bardziej stabilne, a latawiec nie potrzebuje wieży. Makani z Google spędził trzynaście lat nad tym pomysłem i opublikował wszystko, czego się nauczył. Oto co obiecuje fizyka, co faktycznie zmierzyły testy lotnicze i co trzeba by udowodnić resztę.

Rschmehl / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)

Spójrz na nowoczesną turbinę wiatrową i większość tego, co widzisz, nie jest częścią, która wytwarza energię. Wieża, fundament i wewnętrzna połowa łopatek są tam, aby utrzymać szybko poruszające się końcówki ostrzy w górę na wietrze. Końcówki przesuwają się po zewnętrznej części wirnika z prędkością około 80 metrów na sekundę, i to tam jest wychwytywana większość energii. Energia wiatrowa w powietrzu stawia proste pytanie: co by było, gdybyśmy zachowali tylko szybko poruszającą się część, polecieli nią na linach i pozwolili jej wznieść się tam, gdzie wiatr jest silniejszy?

Zdjęcie powyżej jest odpowiedzią narysowaną w świetle. Lampa śledząca na latawcu Kitepower zarejestrowała jeden pełny cykl w nocy: ciasne pętle ośmiokątne, które wyciągają linę z bębna i obracają generatorem, a następnie długi, spokojny powrót podczas gdy latawiec jest odciągany. Ta strona wyjaśnia jak to działa, co osiągnięto i dlaczego po dwudziestu latach poważnych wysiłków żaden system lotniczy nie sprzedał jeszcze energii elektrycznej na skalę. **W skrócie: fizyka jest słuszna i oszczędność materiałów jest prawdziwa, ale utrzymanie latających maszyn w bezpiecznym stanie i praca przez dwadzieścia lat, bez nadzoru, przy każdej pogodzie, jest nierozwiązanym problemem. Nikt nie opublikował rocznego, niezależnie zmierzonego wyniku z jednostki komercyjnej. **

1,5 do 2,8×Moc na m² w wietrze na 400 m w porównaniu z piastą turbiny o długości 100 m, w zależności od podłoża poniżej (szacunkowe prawo mocy)
196 kWNajlepsza średnia dziesięć minut, jaką kiedykolwiek latał latawcem Makani'ego M600 o mocy 600 kW, przy wietrze od 10 do 13 m/s (Makani, 2020 r.)
696 z 3,630Pętle bocznego wiatru przez M600, które wytworzyły dodatnią moc netto, ponad 22.7 godzin lotu bocznym wiatrem
$0.027 to $0.073Przedział kosztów nowych lądowych farm wiatrowych, które musi pokonać wiatr powietrzny (w euro)Lazard, 2024)

Co to jest

System energii wiatrowej w powietrzu składa się z trzech części: skrzydła, które lata, liny, która go utrzymuje i stacji naziemnej. Istnieją dwie główne rodziny.

  • Generacja naziemna, latawiec “pompowy” lub “jojo”. Latawiec leci szybkimi pętlami bocznego wiatru, które mocno ciągną za linę. Sznur rozwija się z bębna na ziemi, a bęben napędza generator. Kiedy sznur jest wystarczająco długi, latawiec jest kierowany do pozycji, w której bardzo mało się ciągnie i jest z powrotem wciągany, co kosztuje niewielką część energii. SkySails Power, Kitepower i Kitemill stosują tę zasadę, z latawcami z miękkiej tkaniny lub sztywnymi szybowcami.
  • Pokładowa generacja, “latająca turbina”. Sztywne skrzydło przenosi małe wirniki. W locie z bocznym wiatrem wirniki działają jak turbiny, a prąd elektryczny przepływa przez przewodzący linek. Do startu i lądowania te same wirniki działają jak śmigła, a skrzydło unosi się jak dron. To był projekt Makaniego.
Dwa schematy obok siebie: po lewej stronie skrzydlaty samolot na linie ciągnie generator na ziemi; po prawej stronie samolot niesie własne generatory i energia elektryczna biegnie w dół liny.
Dwie rodziny. Po lewej stronie, generator naziemny: skrzydło ciągnie za linę i generator pozostaje na ziemi. Prawo, pokładowa generacja: wirniki na skrzydle wytwarzają elektryczność i przewodząca lina przenosi ją w dół. Diagram: Antonello Cherubini, CC BY 4.0

W obu przypadkach skrzydło pełni funkcję końcówki łopaty turbiny: porusza się w kierunku wiatru znacznie szybciej niż sam wiatr, i to właśnie z niego pochodzi moc.

Jak to działa?

Moc wiatru. Wiatr przenosi energię przez każdy metr kwadratowy, który jest skierowany w stronę wiatru równą ½ ρ v³, gdzie ρ to gęstość powietrza (około 1,2 kg na metr sześcienny w pobliżu ziemi) i v to prędkość wiatru. Kostka ma znaczenie: podwójna prędkość wiatru i moc wzrasta osiem razy. Przy prędkości 7 m/s metr kwadratowy przenosi około 210 W, przy 10 m/s około 610 W.

Dlaczego wysokość pomaga. Blisko ziemi tarcie z ziemią, drzewami i budynkami spowalnia wiatr. Powszechna zasada inżynieryjna mówi, że prędkość rośnie wraz z wysokością jako v = v_ref × (h / h_ref)^α, gdzie wykładnik α jest około 0.10 nad otwartym morzem, 0.14 na otwartych terenach rolniczych i 0.25 lub więcej nad lasami i miastami. Weźmy 7 m/s na 100 m piaście. Na 400 m reguła daje 8,0 m/s nad morzem, 8,5 nad gruntami rolnymi i 9,9 na nierównym terenie, więc moc na metr kwadratowy jest 1,5, 1,8 i 2,8 razy większa. Zasada jest prosta: kilkaset metrów wyżej wiatr często zachowuje się inaczej, z niskimi strumieniami w nocy i spokojniejszymi warstwami w ciągu dnia. Kierunek jest jednak jasny, a bardziej stabilne wiatry na wysokości powinny oznaczać mniej godzin bez żadnych zbiorów.

Czerwono-niebieski miękki latawiec wysoko na szarym niebie, z małą skrzynką kontrolną wiszącą na liniach pod skrzydłem.
Kitepower 40 m² kite z zawieszoną jednostką sterującą, skrzynią na liniach poniżej skrzydła. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Dlaczego latawiec może złapać tak dużo. W 1980 roku inżynier Miles Loyd obliczył, ile mocy może wydobyć przywiązane skrzydło latające pod wiatr (Loyd, 1980). Mówiąc prościej: skrzydło latające pod bocznym wiatrem osiąga prędkość około dwóch trzecich prędkości wiatru pomnożonej przez jego stosunek wznoszenia do oporu. Przy stosunku wznoszenia do oporu 5 przy wietrze o prędkości 10 m/s, czyli około 33 m/s lub 120 km/h; Kitepower podaje średnią prędkość lotu swojego latawca na poziomie 110 km/h (Kitepower). Ponieważ siła aerodynamiczna rośnie z kwadratem tej prędkości, skrzydło może ciągnąć znacznie mocniej niż sugeruje jego rozmiar. Maksymalne Loyda jest

P = (4/27) × ½ ρ v³ × A × C_L × (C_L / C_D)²

gdzie A jest powierzchnią skrzydła, C_L jego współczynnikiem podnoszenia i C_L / C_D stosunkiem wzniesienia do oporu. Współczynnik po mocy wiatru, (4/27) × C_L × (C_L/C_D)², mówi ile metrów kwadratowych wiatru skrzydło skutecznie przemiecie na każdy metr kwadratowy swojej powierzchni. Dla miękkiego latawca o współczynniku wznoszenia 1 i stosunku wznoszenia do oporu 5 jest to około 3,7. Dla sztywnego skrzydła o współczynniku wznoszenia do oporu systemu bliskim 9, włączając opory tethera, może on wynosić od 10 do 17. Generator naziemny osiąga ten optymalny stan, gdy wiązka rozwija się z prędkością jednej trzeciej prędkości wiatru.

Straty, które Loyd pomija. Prawdziwe latawce nie latają prosto pod wiatr od stacji naziemnej, lecą pod kątem 25 do 35 stopni. Tylko część wiatru wzdłuż liny pociąga za nią, a moc spada wraz z sześcianem cosinus tego kąta: przy 30° pozostaje tylko 65%. Tether dodaje oporu, który rośnie wraz z jego długością. Latawce pompujące spędzają część każdego cyklu na wciąganiu; system Kitepower spędza około 80% 100-sekundowego cyklu generując do 130 kW i 20% pobiera około 20 kW, aby wyciągnąć latawiec z powrotem (Kitepower). Potem przychodzą zwykłe straty generatora, skrzyni biegów i konwertera oraz moc zużywana na utrzymanie skrzydła w locie przy lekkim wietrze.

Dlaczego to właśnie ta sieć jest najważniejsza. Wieża turbiny musi wytrzymać pełny ciąg wirnika jako moment zginający u jej podstawy, dlatego też wieże i fundamenty są masywne. Sznur przenosi tylko napięcie, a włókna takie jak polietylen o ultra wysokiej masie cząsteczkowej są niezwykle wytrzymałe na napięcie w stosunku do swojej wagi. To właśnie z tego powodu wielokrotnie powtarzane jest przez firmy twierdzenie, że systemy lotnicze zużywają nawet o 90% mniej materiału niż turbina tej samej mocy. Jest to prawdopodobne dla samej maszyny; nie zostało jeszcze wykazane dla całej elektrowni, w tym odstępów, fundamentów stacji naziemnej i przyłącza do sieci.

Granice: teoretyczne i praktyczne

Teoretyczne. Wzór Loyda jest pułapem dla pojedynczego idealnego skrzydła. Podobnie jak turbina, latawiec spowalnia wiatr, który zbiera, a latawce lecą blisko siebie i czerpią energię od siebie nawzajem, więc farma potrzebuje przestrzeni. Istnieje również limit planetarny. Strumienie strumieniowe w pobliżu 10 km wysokości wyglądają jak ogromny zasób, jeśli się stosuje ½ ρ v³ Analiza systemu Ziemi wykazała, że maksymalna zrównoważona produkcja energii ze strumieni dmuchających wynosi około 7,5 TW, czyli około 200 razy mniej niż wcześniejsze szacunki, co w przypadku jej osiągnięcia miałoby poważne skutki uboczne dla klimatu (Miller, Gans i Kleidon, 2011). Nikt nie proponuje dziś latania na 10 km; praktyczne systemy mają zasięg od 200 do 700 m. Globalny zasób wysokościowy od 500 do 12,000 m został zmapowany z danych pogodowych z 28 lat przez Archer and Caldeira (2009).

Praktyczne. Limity, które faktycznie zatrzymały projekty nie są w formule:

  • Start i lądowanie. Turbina nigdy nie startuje. Latawiec musi startować przy lekkim wietrze, lądować w podmuchach i robić to jedno i drugie tysiące razy w roku bez uszkodzeń. Makani stracił cztery kadłuby w locie, trzy z nich podczas unosienia się, a nie podczas generowania (Makani, 2020).
  • Kontrola w każdych warunkach pogodowych. Sztormy, turbulencje, oblodzenie, błyskawice i nagłe uspokojenie - wszystko to wymaga autonomicznej reakcji. Przerwanie sznurka nigdy nie może umieścić latawca lub ciężkiej linii w miejscu niebezpiecznym.
  • Przestrzeń powietrzna i ląd. Latawiec na 400 m na 800 m sznurka zamiata dużą objętość. Władze lotnicze muszą to zaakceptować, a teren pod kopertą lotu musi być wolny od ludzi i dróg.
  • Wear. Latawce z tkaniny ulegają degradacji w świetle słonecznym, siodła zużywają się na bębnach i kółkach, a system musi przetrwać dwadzieścia lat, aby konkurować z turbinami zaprojektowanymi na dwadzieścia pięć do trzydziestu.
  • Rozmiar. Moc Loyda skaluje się wraz z powierzchnią skrzydła, a duże skrzydło jest trudne do startu i lądowania. M600 Makaniego miał 26 m skrzydła (X); największy zapowiadany przez SkySails latawiec ma powierzchnię 450 m² dla jednostki o mocy 450 kW. System lotniczy o mocy 5 MW, wielkości nowoczesnej turbiny lądowej, jest nadal rysunkiem.
Stacja naziemna SkySails Power w Klixbüll: biały kontener z wysokim masztem startowym, daleko za nim czerwono-biały latawiec leci po szarym niebie nad zielonymi polami.
Prototyp SKS PN-14 w Klixbüll, północne Niemcy, listopad 2021. Maszt uruchamia i łapie latawiec; wciągarka i generator znajdują się w kontenerze. Photo: Michael32710, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Realne projekty, mierzone

Pole było hojne z wynikami i oszczędne z danymi długoterminowymi. Oto, co można sprawdzić.

ProjektProjektowanieCo osiągnęłaCo się stało
Makani M600 (USA, Google X, 2006 do 2020)600 kW sztywne skrzydło, 8 wirników pokładowych, 440 m przewodzącego liny28,9 h lotu autonomicznego, 22,7 h bocznego wiatru; najlepsza pętla 290 kW, najlepsza średnia dziesięciominutowa 196 kW przy wietrze od 10 do 13 m/s; pierwszy lot morski z pływającej platformy w Norwegii, sierpień 2019Zamknięty w lutym 2020 r.: „droga do komercjalizacji jest dłuższa i bardziej ryzykowna niż się spodziewano”. Własny werdykt zespołu: kadłub M600 „z zasady nie jest w stanie wygenerować 600 kW przy prędkości 11 m/s”. Raporty, kod i dzienniki lotów opublikowane we wrześniu 2020 r.
SkySails Power (Niemcy)Miękkie latawce do 180 m² na wciągarce naziemnej; do 200 kW mocy cyklu (PN-14, obecnie sprzedawany jako Venyo)Prototyp w Klixbüll działający od 2019 roku z latawcami do 120 m², najdłuższy rekord jakiegokolwiek systemu lotniczego; latawiec o powierzchni 120 m² latający na wysokości od 200 do 400 m na maksymalnym 800-metrowym sznurku na Mauritiusie od stycznia 2023 r.; pierwszy lot na Tajwanie 1 lipca 2025 r.Sprzedaż jednostek; firma podaje do 760 MWh rocznie na jednostkę w dobrych lokalizacjach, wartość producenta, a nie niezależny pomiar.Ogłoszono model o mocy 450 kW (KYO), z pierwszymi dostawami przewidywanymi w drugiej połowie 2028 r.
Kitepower (Holandia, z TU Delft)100 m² soft kite, 350 m tether, generator naziemny w kontenerze 6 mDo 130 kW podczas rozwijania, około 100 s na cykl; pilotaże na placu budowy w Holandii, w Bellacorick w Irlandii z RWE i na ArubieSprzedawany jako mobilna, tymczasowa energia bezemisyjna, na przykład w celu zastąpienia generatorów diesla
Kitemill (Norwegia)Sztywne latawce szybowcowe na wciągarce naziemnejPole testowe w Vanse, Lista, latanie powyżej 350 mRozwój trwa; brak publicznych danych długoterminowych
Ampyx Power (Holandia, 2008 do 2022)Sztywny autonomiczny szybowiec na wciągarce naziemnej; pierwsza w pełni autonomiczna produkcja energii w 2012 r.Opracowywane prototypy do AP-3Zawieszenie płatności 19 kwietnia 2022, ogłoszenie upadłości 4 maja 2022 po nieprzeprowadzeniu planowanej rundy finansowania

Źródła: Makani, The Energy Kite, 2020; X, Makani; SkySails Power; Kitepower; Kitemill; Ampyx Power.

Biały sztywny szybowiec z pomarańczowo-niebieskim paskiem spoczywający na tekturze stoi w jasnym warsztacie, za nim komputery i walizki na sprzęt.
AP2, sztywny szybowiec zbudowany przez Ampyx Power, w warsztacie firmy w 2016 roku. Photo: Ampyx Power, CC BY-SA 4.0

Dwa fakty w tej tabeli zasługują na uwagę. Po pierwsze, najlepsza dziesięciominutowa średnia Makani wynosiła jedną trzecią mocy znamionowej i tylko około jednej pętli na pięć produkowała energię netto, większość pozostałych to manewry testowe, lekkie wiatry i unosienie się. Po drugie, najbardziej dojrzałe systemy to obecnie miękkie latawce o mocy od 100 do 200 kW, ponad dziesięć razy mniejsze niż typowe turbiny lądowe, sprzedawane w miejscach, gdzie trudno jest zbudować turbinę: na wyspach, w odległych miejscach, tymczasowo. Przegląd dwóch dekad testów lotniczych dochodzi do tego samego wyważonego poglądu: kontrola dokonała uderzającego postępu, a długotrwałe, w pełni autonomiczne działanie pozostaje granicą (Vermillion et al., 2021).

Ile to kosztuje

Nie ma jeszcze ceny rynkowej dla energii wiatrowej, tylko prognozy, więc należy uważać na każdą liczbę.

OpcjaKoszt za kWhStatus numeru
Nowa lądowa farma wiatrowa, niedotowana$0.027 to $0.073Dane rynkowe, Lazard LCOE+ 2024
Nowa morska farma wiatrowa$0.074 to $0.139Dane rynkowe, Lazard 2024
Elektrownia gazowa$0.110 to $0.228Dane rynkowe, Lazard 2024
Dachowa energia słoneczna na budynku, nasz punkt odniesienia$0.19 centralneNasz model Fan Wall; komercyjny dach $0.09 to $0.20 w Lazard, 2026
SkySails KYO 450 kW, celponiżej 10 centówCel producenta, jeszcze nie dostarczony
Karabin Makani M600Strona nie została opublikowanaZespół napisał, że “nie jest jasne”, czy taki system może osiągnąć LCOE konkurencyjny z konwencjonalnymi turbinami

Raport Makani’ego podkreśla, że każdy pilotowany wiatr powinien odpowiedzieć. W przypadku lądowej farmy wiatrowej sama turbina stanowi mniej niż połowę kosztów energii; drogi, fundamenty, kable, przyłącze do sieci, instalacja, eksploatacja i finansowanie stanowią resztę. Na morzu te koszty “równowagi systemu” stanowią około 52% całkowitej kwoty (Makani, 2020). Oszczędność 90% stali wieży nie obniża więc ceny energii elektrycznej o 90%. Aby pokonać wiatr lądowy o $0.03 to $0,07, latawiec musi również pasować do wysokiej dostępności turbiny, jej 25-letniego okresu eksploatacji i niskich kosztów utrzymania. W porównaniu z naszymi budynkami, gdzie średnia cena za kWh wynosi 0,19 USD, poprzeczka jest niższa, ale latawce nie pasują do budynków: potrzebują setek metrów czystego lądu lub morza.

Niebieski pojemnik z otwartą boczną ścianą, pokazujący duży srebrny bęben owinięty sznurkiem, stojący na trawiastym polu.
Stacja naziemna Kitepower o mocy 100 kW. Sznur zwija się z dużego bębna, gdy latawiec ciągnie, obracając generator. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Gdzie może wygrać, a gdzie nie

Może wygrać:

  • Sieci zdalne i wyspiarskie Większość z nich jest zasilana importowanym olejem napędowym, często po kilkukrotnie wyższych cenach energii elektrycznej niż w krajach kontynentalnych, gdzie turbiny są trudne do transportu i montażu, a kontenerowa stacja naziemna jest łatwa.
  • Tymczasowa energia: place budowy, pomoc w katastrofach, obozy wojskowe i badawcze, imprezy, gdzie turbina nie może być zbudowana przez kilka miesięcy.
  • Głębokie wody morskie, w dłuższej perspektywie, gdzie lekka pływająca stacja naziemna może kosztować znacznie mniej niż pływająca turbina. To jest nagroda Makani i Shell przetestowane w Norwegii, a to nadal nie jest udowodnione.
  • Miejsca z silnym wiatrem w górze, ale słabym na wysokości piasty, np. nad nierównym terenem, gdzie wysokość latawca ma największe znaczenie.

Nie może wygrać:

  • W miastach lub na budynkach. Obszar lotu ma szerokość setek metrów.
  • Przeciwko wiatru na lądzie w dobrych miejscach, dziś. Turbiny są dojrzałe, możliwe do sfinansowania i tanie; nowa technologia musi udowodnić swoją niezawodność przez dwadzieścia lat, zanim kredytodawcy potraktują ją w ten sam sposób.
  • Blisko lotnisk i ruchliwej przestrzeni powietrznej, lub gdy nie można utrzymać czystego terenu pod trasą lotu.
Czerwony i niebieski nadmuchiwany latawiec latające wysoko na jasnym błękitnym niebie na długim cienkim sznurku.
Latawiec Kitepower o powierzchni 40 m² w locie nad dawną bazą lotniczą marynarki wojennej w Valkenburgu, niedaleko Lejdy, w Holandii. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Co jest udowodnione, prawdopodobne i spekulacyjne

Udowodniono: Prawo mocy lotu bocznego (Loyd, 1980), potwierdzone w wielu testach lotniczych; że przywiązane skrzydła mogą wytwarzać energię elektryczną autonomicznie przez wiele godzin, z cyklami pompowania i z wirnikami na pokładzie; że M600 wytwarzał najlepszą dziesięciominutową średnią 196 kW; że miękkie latawce o mocy od 100 do 200 kW mogą być startowane, latać i lądować ze stacji wielkości kontenera; że prędkość wiatru i gęstość mocy rosną średnio wraz z wysokością.

Prawdopodobne: że naziemne systemy wytwarzania energii o mocy kilkuset kilowatów mogą osiągnąć wysoką dostępność w odległych miejscach; że zużycie materiału na kW jest znacznie niższe niż w przypadku turbin; że morskie latawiecki potrzebują znacznie lżejszych platform; że systemy powietrzne produkują więcej godzin użytecznej mocy rocznie niż turbina w tym samym miejscu, ponieważ docierają do bardziej stabilnych wiatrów.

Spekulacyjne: Koszt za kWh konkurencyjny z lądowymi turbinami wiatrowymi; latawce o mocy megawatowej; farmy wielu latawców latających blisko siebie bez przeszkód; dwudziestoletni okres eksploatacji latawców, linki i bębny; ubezpieczenia i certyfikacja porównywalne do tych dla turbin.

Otwarte pytania badawcze

  • Jak niezawodny może być W pełni autonomiczny start i lądowanie Jak się stać, mierzone przez tysiące cykli w porywisty pogodę?
  • Jaka jest rzeczywista roczna wydajność energetyczna jednostki w znanej lokalizacji, mierzona niezależnie przez cały rok i jak porównuje się ją z turbiną znajdującą się obok niej?
  • Jak długo tethery i latawce tkaninowe wytrzymują cykliczne obciążenia i światło ultrafioletowe, a jak wykrywa się zużycie przed awarią?
  • Jak blisko mogą być latawce Rozmieszczone w gospodarstwie, i ile tracą w ślad za sobą?
  • Jakie zasady przestrzeni powietrznej mają sens dla skrzydeł przywiązanych i jak latawce powinny być oświetlone i wykrywane przez samolot?
  • Co latawce robią z ptakami i nietoperzami? Nie ma prawie żadnych danych terenowych, a odpowiedź może się różnić dla wolnych latawców miękkich i szybkich skrzydeł sztywnych.
  • Can Pływające stacje naziemne Czy możemy przetrwać sztorm kosztem, który pokonuje pływające turbiny?
Symulowana mapa prędkości wiatru widziana z góry, z 25 symbolami latawców w pięciu rzędach i ciemniejszymi, wolniejszymi pasmami powietrza rozciągającymi się pod wiatr.
Symulacja komputerowa farmy 25 latawców w pięciu rzędach, przy mocy 10 MW na km². Ciemniejsze kolory to wolniejszy wiatr: każdy rząd pozostawia wolniejsze powietrze dla następnego. W gospodarstwie z generatorem naziemnym w tym badaniu ostatni rząd stracił do 17% mocy, a całe gospodarstwo wyprodukowało 82,5% swojej idealnej wydajności. Figure: Haas et al. (2022), Wind Energy Science, CC BY 4.0

Czego potrzebowałby działający prototyp

Dobrą wiadomością dla małego zespołu jest to, że latawiec pompujący może być testowany na skromną skalę, a fizyka skaluje się w przewidywalny sposób wraz z powierzchnią skrzydła.

FazaPracaDecyzja, którą umożliwiaKoszt bruttoCzas
0. biurko do naukiModel Loyda i cyklu dla miejsca docelowego, przy użyciu otwartych narzędzi i opublikowanego kodu Makaniego; dane dotyczące wiatru w odległości 100 do 500 m z kampanii lidarowej lub reanalizyCzy wiatr na wysokości jest tego wart?$10k to $30k2 do 3 miesięcy
1. Test siłyLatawiec o powierzchni od 10 do 20 m² na wciągarce i linkach z czujnikiem obciążenia, latający ręcznie, a następnie z autopilotemZmierzona siła i krzywa mocy względem Loyda$30k to $80k6 miesięcy
2. Model roboczyStacja naziemna o mocy od 10 do 30 kW: bęben, silnik-generator, elektronika zasilania, autopilot; rejestrowanie energii przychodzącej i wychodzącej dla każdego cykluPomiar netto kWh na dzień i cykle automatyczne bez pilota$150k to $400k12 miesięcy
3. PilotJednostka klasy 100 kW w odległym lub tymczasowym miejscu, całoroczna moc i dostępność z pomiarem mocy oraz monitorowaniem dzikiej przyrodyRzeczywista roczna wydajność, koszt na kWh, konserwacja$1M to $3M18 do 24 miesięcy

Model roboczy, dla tej strony, oznacza fazę 2: stację naziemną, która uruchamia kompletne cykle pompowania i wprowadza zmierzoną energię netto do akumulatora lub sieci, z każdym cyklem zarejestrowanym. Latawiec mocno ciągnący za linę nie jest jeszcze elektrownią.

Kogo potrzebujemy

  • Inżynierowie kontroli lotów Pilot z doświadczeniem w pracy z autonomicznymi dronami lub latawcami: start, lądowanie i obsługa awarii to większość pracy.
  • Aerodynamicy do projektowania latawców i skrzydeł, w tym oporu tetherowego i elastycznych struktur.
  • Inżynierowie ds. elektroniki mocy i napędów dla silnika-generatora wciągarki, magazynowania energii na etapie nawijania i przyłączenia do sieci.
  • Inżynierowie materiałowi do testowania wiązań, tkanin i zmęczenia.
  • Meteorolodzy Z doświadczeniem lidarowym do pomiaru wiatrów od 50 do 600 m.
  • Specjaliści ds. regulacji lotnictwa Zapewnienie zezwoleń na loty i rezerwacji przestrzeni powietrznej.
  • Ekolodzy do projektowania monitoringu ptaków i nietoperzy.
  • Miejsce przyjmujące: wyspa, odległa społeczność, kamieniołomy lub duże gospodarstwo z otwartą ziemią i wspierającymi sąsiadami.

Masz lepszy pomysł?

Niektórzy członkowie Fundacji mogą mieć kontakty, które mogłyby usłyszeć argument za silnym pomysłem energetycznym. Aby pomysł mógł zostać przedstawiony, potrzebny jest działający, prawdziwy model, który faktycznie wytwarza energię, a jego moc jest mierzona na instrumencie, nie jest to roszczenie. Dla latawca energetycznego oznacza to stację naziemną, która samodzielnie kończy cykle pompowania i rejestruje energię netto, którą dostarcza. Mile widziane są również pomysły na papierze: jeśli fizyka i liczby są solidne, możemy je opublikować tutaj na stronie internetowej. Ale pozyskanie kapitału bez funkcjonującego modelu jest bardzo trudne, a nic tutaj nie jest obietnicą finansowania, zwrotów czy wprowadzeń.

Wyślij swój pomysł lub dane lotu za pośrednictwem formularza wkładu: problem, który rozwiązuje, sprawdzenie fizyki, zmierzona lub oszacowana moc, przybliżony koszt na kWh i najtańszy test, który mógłby udowodnić, że jest błędny. Inne kierunki, zobacz energy alternatives compared i nasze własne otwarte badania Fan Wall research.

Źródła

  1. Loyd, M.L. (1980). Moc latawca bocznego (do produkcji energii wiatrowej na dużą skalę). Przegląd Energetyczny 4(3), 106-111.
  2. Makani Technologies (wrzesień 2020). Latawce energetyczne, część I: statystyki testów lotniczych, niedociągnięcia w wydajności M600, lot morski FCW-01 i analiza kosztów energii. Części II i III.
  3. X, fabryka księżycowych rakiet. Makani: M600, Kolekcja Latawców Energetycznych i zamknięcie w 2020 roku.
  4. Vermillion, C., Cobb, M., Fagiano, L., Leuthold, R. i wsp. (2021). Elektryczność w powietrzu: spostrzeżenia z dwóch dekad zaawansowanych badań kontrolnych i eksperymentalnych testów lotniczych systemów energii wiatrowej. Roczne przeglądy w Control 52, 330-357.
  5. Cherubini, A., Papini, A., Vertechy, R. i Fontana, M. (2015). Lotnicze systemy energetyki wiatrowej: przegląd technologii. Przegląd Energii Odnawialnej i Zrównoważonej 51, 1461-1476.
  6. Archer, C.L. i Caldeira, K. (2009). Globalna ocena wysokościowej energii wiatrowej. Energies 2(2), 307-319.
  7. Miller, L.M., Gans, F. i Kleidon, A. (2011). Energia wiatrowa strumieniowa jako odnawialne źródło energii: mała moc, duży wpływ. Earth System Dynamics 2, 201-212.
  8. Moc silnika. Wiadomości, w tym SkyPower100 w Klixbüll (2022), Mauritius (2023) i Tajwan (2025); Dane Venyo (PN-14).
  9. Kitepower. Technologia i dane systemowe Falcon.
  10. Kitemill. Strona firmy.
  11. Ampyx Power: historia firmy i upadłość, 2022.
  12. Lazard (czerwiec 2024). Poziomowe koszty energii+, wersja 17: wiatr lądowy $27 to $73 za MWh, wiatr morski $74 to $139, szczyt gazu $110 to $228. Wydanie z czerwca 2026 r. zawiera komercyjny zakres dachowych paneli słonecznych używany jako nasz punkt odniesienia.
  13. Fundacja Local Solar System. The Fan Wall: open wind research, dla benchmarku dachowej energii słonecznej w wysokości 0,19 USD za kWh.
  14. Haas, T., De Schutter, J., Diehl, M. i Meyers, J. (2022). Symulacja dużych wirów w lotniczych elektrowniach wiatrowych. Nauka o energii wiatrowej 7, 1093-1135.