Sommige talen op deze site kunnen automatisch zijn vertaald en fouten bevatten. Help het te verbeteren Lees het origineel in het Engels
Een lange-belichtingsnachtfoto van een vlieger die met zijn spoorlicht een figuur van acht lussen en een lange terugkeerboog boven een grondstation tekent.
Groen Initiatief · Energiealternatieven

Energie vliegers: luchtvliegende wind

Hogere winden zijn sterker en stabieler, en een vlieger heeft geen toren nodig. Google's Makani heeft dertien jaar aan het idee gewerkt en alles wat hij geleerd heeft gepubliceerd.Hier is wat de natuurkunde belooft, wat vluchttests daadwerkelijk hebben gemeten en wat er nodig zou zijn om de rest te bewijzen.

Rschmehl / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)

Kijk naar een moderne windturbine en het meeste wat je ziet is niet het onderdeel dat stroom maakt. De toren, de fundering en de binnenste helft van de bladen zijn er om de snel bewegende bladpunten in de wind te houden. De punten vegen met snelheden van ongeveer 80 meter per seconde het buitenste deel van de rotor af, en daar wordt het grootste deel van de energie opgevangen. Windenergie in de lucht stelt een simpele vraag: wat als we alleen het snel bewegende deel behouden, het aan een touwtje vliegen en het laten klimmen naar waar de wind sterker is?

De foto hierboven is een antwoord in licht getekend. Een traceerlamp op een Kitepower vlieger registreerde één volledige cyclus in de nacht: strakke acht-figuur lussen die het touw van een trommel trekken en een generator draaien, dan een lange, rustige terugkeer terwijl de vlieger terug wordt gelierd. Deze pagina legt uit hoe dat werkt, wat het heeft bereikt en waarom na twintig jaar serieuze inspanningen nog geen enkel windsysteem op grote schaal elektriciteit heeft verkocht. **De korte versie: de natuurkunde is goed en de materiaalbesparing is reëel. Maar een vliegende machine veilig en werkend houden voor twintig jaar, onbeheerd, bij alle weersomstandigheden, is het onopgeloste probleem. Niemand heeft een jaar van onafhankelijk gemeten output van een commerciële eenheid gepubliceerd. **

1,5 tot 2,8xHet vermogen per m² in de wind op 400 m vergeleken met een turbinehub van 100 m, afhankelijk van de ondergrond (schatting van de machtswet)
196 kWHet beste tien minuten gemiddelde ooit gevlogen door Makani's 600 kW M600 kite, in 10 tot 13 m/s wind (Makani, 2020)
696 van 3.630Zijwindlussen door de M600 die netto positief vermogen produceerden, meer dan 22.7 uur zijwindvlucht
$0.027 to $0.073De kosten van nieuwe onshore windparken zijn hoger dan die van luchtgedragen wind.Lazard, 2024)

Wat het is

Een windturbine bestaat uit drie delen: een vleugel die vliegt, een touw dat de vleugel vasthoudt en een grondstation. Er zijn twee hoofdfamilies.

  • Grondgeneratie, de “pumping” of “yo-yo” kite. De kite vliegt snelle zijwindlussen die hard aan het touw trekken. De tether rolt zich af van een trommel op de grond, en de trommel drijft een generator aan. Als de tether lang genoeg is, wordt de vlieger naar een positie gestuurd waar hij heel weinig trekt en wordt hij weer ingelijfd, wat een klein deel van de gemaakte energie kost. SkySails Power, Kitepower en Kitemill gebruiken dit principe allemaal, met zachte vliegers of harde zweefvliegtuigen.
  • Boordgeneratie, de “vliegende turbine”. Een stijve vleugel draagt kleine rotors. In zijwind vliegen de rotoren als turbines, en elektriciteit loopt langs een geleidende band. Voor het opstijgen en landen werken dezelfde rotoren als propellers en de vleugel zweeft als een drone. Dit was Makani’s ontwerp.
Twee diagrammen naast elkaar: links een gevleugeld vliegtuig dat aan een touw een generator op de grond trekt; rechts het vliegtuig met zijn eigen generatoren en elektrische stroom die langs het touw loopt.
De twee families. Links, grondgeneratie: de vleugel trekt aan de tether en de generator blijft op de grond. Rechts, de opwekking aan boord: rotoren op de vleugel maken elektriciteit en een geleidende kabel brengt die naar beneden. Diagram: Antonello Cherubini, CC BY 4.0

In beide gevallen doet de vleugel het werk van een turbinebladpunt: hij beweegt veel sneller dan de wind zelf over de wind, en daar komt de kracht vandaan.

Hoe het werkt

Het vermogen van de wind. Wind draagt kracht door elke vierkante meter die er tegenover staat, gelijk aan ½ ρ v³, waarbij ρ de dichtheid van lucht is (ongeveer 1,2 kg per kubieke meter bij de grond) en v de windsnelheid is. De kubus doet ertoe: verdubbel de windsnelheid en het vermogen gaat acht keer omhoog. Bij 7 m/s draagt een vierkante meter ongeveer 210 W; bij 10 m/s, ongeveer 610 W.

Waarom hoogte helpt. Dicht bij de grond vertraagt wrijving met land, bomen en gebouwen de wind. Een algemene regel is dat de snelheid toeneemt met de hoogte als v = v_ref × (h / h_ref)^α, waarbij de exponent α ongeveer 0.10 is over open zee, 0.14 over open landbouwgrond en 0.25 of meer over bossen en steden. Neem 7 m/s bij een naaf van 100 m. Op 400 m geeft de regel 8,0 m/s over zee, 8,5 over landbouwgrond en 9,9 over ruwe grond, dus het vermogen per vierkante meter is 1,5, 1,8 en 2,8 keer hoger. De regel is grof: een paar honderd meter hoger gedraagt de wind zich vaak anders, met lage stralen ‘s nachts en kalmere lagen overdag. Toch is de richting duidelijk, en stabielere winden op hoogte zouden ook minder uren moeten betekenen zonder iets te oogsten.

Een rood-blauwe softkite hoog in een grijze lucht, met een kleine controlebox die aan de lijnen onder de vleugel hangt.
Een Kitepower 40 m² kite met zijn hangende controle unit, de box op de lijnen onder de vleugel. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Waarom een vlieger zoveel kan vangen. In 1980 heeft de ingenieur Miles Loyd uitgerekend hoeveel kracht een vastgebonden vleugel die tegen de wind in vliegt, kan opnemen (Loyd, 1980). In eenvoudige taal: een vleugel die in zijwind vliegt, bereikt een snelheid van ongeveer twee derde van de windsnelheid maal zijn lift-weerstandsverhouding. Met een lift-weerstand verhouding van 5 bij een wind van 10 m/s, dat is ongeveer 33 m/s, ofwel 120 km/h; Kitepower geeft een gemiddelde vliegsnelheid van 110 km/h voor zijn kite (Kitepower). Omdat de aerodynamische kracht groeit met het kwadraat van die snelheid, kan de vleugel veel harder trekken dan zijn grootte suggereert. Loyd’s maximum is

P = (4/27) × ½ ρ v³ × A × C_L × (C_L / C_D)²

Waar A het vleugeloppervlak is, C_L de liftcoëfficiënt en C_L / C_D de lift-weerstandsverhouding. De factor na het windvermogen, (4/27) × C_L × (C_L/C_D)², zegt hoeveel vierkante meter wind de vleugel effectief wegblaast voor elke vierkante meter van zijn eigen oppervlakte. Voor een zachte vlieger met een liftcoëfficiënt van 1 en een lift-to-drag ratio van 5 is dit ongeveer 3,7. Voor een stijve vleugel met een systeem lift-weerstand verhouding van bijna 9, inclusief de weerstand van de tether, kan het 10 tot 17 zijn. Een grondgenerator bereikt dit optimum wanneer de kabel met een derde van de windsnelheid wordt uitgerold.

De verliezen die Loyd weglaat. Echte vliegers vliegen niet recht tegen de wind in van het grondstation, ze vliegen onder een hoek van 25 tot 35°. Alleen het deel van de wind langs de touwlijn trekt eraan, en het vermogen daalt met de kubus van de cosinus van die hoek: bij 30° blijft er slechts 65% over. De tether voegt weerstand toe, die groeit met de lengte. Een pompvlieger besteedt een deel van elke cyclus aan het inlieren; Kitepower’s systeem besteedt ongeveer 80% van een 100 seconden cyclus aan het genereren van maximaal 130 kW en 20% aan het trekken van ongeveer 20 kW om de vlieger terug te trekken (Kitepower). Dan zijn er de gebruikelijke verliezen van generator, versnellingsbak en converter, en het vermogen dat nodig is om de vleugel in lichte wind te laten vliegen.

Waarom de tether het hele verhaal is. De toren van een turbine moet de volledige stuwkracht van de rotor als een buigmoment aan zijn basis weerstaan, daarom zijn torens en funderingen massief. Een touw draagt alleen spanning, en vezels zoals polyethyleen met een ultrahoog molecuulgewicht zijn buitengewoon sterk in spanning voor hun gewicht. Dat is de bron van de claim, die door verschillende bedrijven wordt herhaald, dat luchtgedragen systemen tot 90% minder materiaal gebruiken dan een turbine van dezelfde rating. Het is plausibel voor de machine zelf; het is nog niet aangetoond voor een hele krachtcentrale inclusief afstand, funderingen voor het grondstation en netaansluiting.

De grenzen: theoretisch en praktisch

Theoretisch. De formule van Loyd is een plafond voor een enkele ideale vleugel. Net als een turbine vertraagt een vlieger de wind die hij oogst, en vliegers die dicht bij elkaar vliegen nemen energie van elkaar op, dus een boerderij heeft ruimte nodig. Er is ook een planetaire limiet. Jetstreams op een hoogte van ongeveer 10 km zien eruit als een enorme bron als je ½ ρ v³ erop toepast, maar de atmosfeer regenereert die beweging langzaam: een aardsysteemanalyse plaatst de maximale duurzame winning uit jetstreams op ongeveer 7,5 TW, zo’n 200 keer minder dan eerdere schattingen, met grote klimaatneveneffecten als het ooit zou worden benaderd (Miller, Gans en Kleidon, 2011). Niemand stelt vandaag voor om op 10 km te vliegen; praktische systemen streven naar 200 tot 700 m. De wereldwijde hoogtebron van 500 tot 12.000 m werd in kaart gebracht op basis van 28 jaar aan weergegevens door Archer en Caldeira (2009).

Practical. De limieten die daadwerkelijk projecten hebben gestopt, staan niet in de formule:

  • Start en landing. Een turbine start nooit op. Een vlieger moet starten in lichte wind, landen in een windvlaag en dit duizenden keren per jaar zonder schade doen. Makani verloor vier vliegtuigen in de vlucht, drie van hen terwijl ze zweefden, niet tijdens het genereren (Makani, 2020).
  • Controle in alle weersomstandigheden. Sneeuwstormen, turbulentie, ijsvorming, bliksem en plotselinge kalmte vereisen een autonome reactie. Een tether break mag een vlieger of zware lijn nooit ergens gevaarlijk plaatsen.
  • Luchtruim en land. Een vlieger op 400 m aan een 800 m touw veegt een groot volume. De luchtvaartautoriteiten moeten het accepteren en het land onder de vluchtenveloppe moet vrij worden gehouden van mensen en wegen.
  • Wear. Stoffen vliegers gaan kapot in het zonlicht, kabels op trommels en katrollen slijten af en een systeem moet twintig jaar overleven om te kunnen concurreren met turbines die ontworpen zijn voor vijfentwintig tot dertig.
  • Maat. De kracht van Loyd schaalt met het vleugeloppervlak, en een grote vleugel is moeilijk te lanceren en te landen. Makani’s M600 had een vleugel van 26 m (X); SkySails’ grootste aangekondigde vlieger is 450 m² voor een 450 kW-eenheid. Een luchtgedragen systeem van 5 MW, ter grootte van een moderne onshore turbine, is nog maar een tekening.
Een SkySails Power grondstation bij Klixbüll: een witte container met een hoge lanceermast van roostermateriaal; ver weg vliegt aan de touwtjes een rood-witte vlieger in een grijze lucht boven groene velden.
Prototype SKS PN-14 in Klixbüll, Noord-Duitsland, in november 2021. De mast lanceert en vangt de vlieger op; de lier en generator zitten in de container. Photo: Michael32710, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Echte projecten, gemeten

Het veld is gul geweest met resultaten en spaarzaam met lange termijn gegevens. Hier is wat kan worden gecontroleerd.

ProjectOntwerpWat het bereikt heeftWat er gebeurde
Makani M600 (VS, Google X, 2006 tot 2020)600 kW starre vleugel, 8 onboard rotoren, 440 m geleidingslijn28,9 uur autonome vlucht, 22,7 uur zijwind; beste lus 290 kW, beste tien minuten gemiddelde 196 kW bij 10 tot 13 m/s wind; eerste offshore-vlucht vanaf een drijvend platform in Noorwegen, augustus 2019Gesloten februari 2020: “de weg naar commercialisering is langer en risicovoller dan gehoopt”. Het eigen oordeel van het team: de M600-vliegtuigbehuizing “is fundamenteel niet in staat om 600 kW bij 11 m/s te genereren”. rapporten, code en vluchtlogboeken vrijgegeven in september 2020
SkySails Power (Duitsland)Zachte vliegers tot 180 m² op een grondlier; tot 200 kW cyclusvermogen (PN-14, nu verkocht als Venyo)Prototype in Klixbüll sinds 2019 in gebruik met vliegers tot 120 m², het langste record van elk luchtgedragen systeem; een 120 m² vlieger die vanaf januari 2023 op Mauritius 200 tot 400 m omhoog vliegt op een maximale tether van 800 m; eerste vlucht in Taiwan op 1 juli 2025Verkoop van eenheden; het bedrijf geeft aan dat de productie op goede locaties tot 760 MWh per jaar kan bedragen. Dit is een cijfer van de fabrikant en geen onafhankelijke meting. Een model met een vermogen van 450 kW (KYO) wordt aangekondigd, waarvan de eerste leveringen in de tweede helft van 2028 worden verwacht
Kitepower (Nederland, vanuit TU Delft)100 m² softkite, 350 m touw, grondgenerator in een 6 m containerTot 130 kW bij het uitrollen, ongeveer 100 s per cyclus; proef op een bouwplaats in Nederland, in Bellacorick in Ierland met RWE en op ArubaOp de markt gebracht als mobiele, tijdelijke emissievrije energiebron, bijvoorbeeld ter vervanging van dieselgeneratoren
Kitemill (Noorwegen)Rigid glider kite op een grondlierTestterrein bij Vanse, Lista, vliegen boven 350 mOntwikkeling gaat door; geen publieke langetermijn output data
Ampyx Power (Nederland, 2008 tot 2022)Starre autonome zweefvliegtuig op een grondlier; eerste volledig autonome energieproductie in 2012Ontwikkelde prototypes tot de AP-3Opschorting van betalingen 19 april 2022, faillissement uitgesproken op 4 mei 2022 nadat een geplande financieringsronde niet is geschied

Bronnen: Makani, The Energy Kite, 2020; X, Makani; SkySails Power; Kitepower; Kitemill; Ampyx Power.

Een witte starre zweefvlieger met een oranje en blauwe streep op karton staat in een lichte werkplaats, met computers en apparatuurkoffers erachter.
De AP2, een stijve zweefvlieger gebouwd door Ampyx Power, in de werkplaats van het bedrijf in 2016. Photo: Ampyx Power, CC BY-SA 4.0

Twee feiten in die tabel verdienen aandacht. Ten eerste was het beste gemiddelde van de Makani in tien minuten een derde van zijn nominale vermogen, en slechts ongeveer één lus op vijf produceerde netto energie. De meeste andere waren testmanoeuvres, lichte wind en zweven. Ten tweede zijn de meest volwassen systemen vandaag de dag grond-generatie soft kites van 100 tot 200 kW, meer dan tien keer kleiner dan een typische onshore turbine, verkocht voor plaatsen waar een turbine moeilijk te bouwen is: eilanden, afgelegen locaties, tijdelijke stroom. Een overzicht van twee decennia aan vluchttests komt tot hetzelfde evenwichtige beeld: controle heeft opvallende vooruitgang geboekt en langdurige, volledig autonome werking blijft de grens (Vermillion et al., 2021).

Wat het kost

Er is nog geen marktprijs voor windstroom uit de lucht, alleen projecties, dus wees voorzichtig met elk cijfer hier.

OptieKosten per kWhStatus van het nummer
Nieuw onshore windpark, ongesubsidieerd$0.027 to $0.073Marktgegevens, Lazard LCOE+ 2024
Nieuw offshore windpark$0.074 to $0.139Marktgegevens, Lazard 2024
Gas peaking installatie$0.110 to $0.228Marktgegevens, Lazard 2024
Zonne-energie op het dak van een gebouw, onze benchmarkUS$ 0,19 CentraalOns Fan Wall model; commercieel dak $0.09 to $0.20 in Lazard, 2026
SkySails KYO 450 kW, doelOnder 10 centFabrikant doel, nog niet geleverd
Makani M600Niet gepubliceerdHet team schreef dat het “onduidelijk” is of een dergelijk systeem een LCOE kan bereiken die concurrerend is met conventionele turbines

Makani’s rapport maakt een punt dat elke luchtgedragen windpitch moet beantwoorden. Voor een onshore windpark is de turbine zelf minder dan de helft van de energiekosten; wegen, funderingen, kabels, netaansluiting, installatie, exploitatie en financiering maken de rest uit. Offshore bedragen deze “balans van het systeem” kosten ongeveer 52% van het totaal (Makani, 2020). Het besparen van 90% van het torenstaal verlaagt dus niet de prijs van elektriciteit met 90%. Om de onshore wind te verslaan bij $0.03 to $0.07, moet een kite ook overeenkomen met de hoge beschikbaarheid van een turbine, zijn 25-jarige levensduur en zijn lage onderhoudskosten. Tegenover onze benchmark van $0,19 per kWh ligt de lat lager, maar vliegers passen niet op gebouwen: ze hebben honderden meters vrij land of zee nodig.

Een blauwe container met de zijkant open, die een grote zilveren trommel toont die met een touw is gewikkeld en op een grasveld staat.
Het 100 kW grondstation van Kitepower. De vlieger trekt aan de grote trommel en de generator draait. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Waar het kan winnen, en waar het niet kan

Het kan winnen:

  • Afstands- en eilandnetten De meeste windturbines draaien op geïmporteerde diesel, vaak tegen meerdere malen de elektriciteitsprijzen van het vasteland, waar turbines moeilijk te vervoeren en te monteren zijn en een containerstation gemakkelijk is.
  • Tijdelijke stroom: bouwplaatsen, rampenbestrijding, militaire en onderzoekskampen, evenementen, waar een turbine enkele maanden niet kan worden gebouwd.
  • Diep water offshore, op de lange termijn, waar een licht drijvend grondstation veel minder kost dan een drijvende turbine. Dit is de prijs die Makani en Shell in Noorwegen hebben getest, en het is nog steeds niet bewezen.
  • Plaatsen met sterke wind boven maar zwakke wind op hubhoogte, bijvoorbeeld over ruw terrein, waar de hoogte van een kite het belangrijkst is.

Het kan niet winnen:

  • In steden of op gebouwen. De vluchtenvelop is honderden meters breed.
  • Tegen de onshore wind op goede plaatsen, vandaag. Turbines zijn volwassen, betaalbaar en goedkoop; een nieuwe technologie moet twintig jaar betrouwbaarheid bewijzen voordat kredietverstrekkers het op dezelfde manier behandelen.
  • In de buurt van luchthavens en drukke luchtruim, of waar het land onder de vluchtroute niet vrij kan worden gehouden.
Een rode en blauwe opblaasbare vlieger die hoog tegen een duidelijke blauwe hemel op een lange dunne band vliegt.
Een 40 m² Kitepower vlieger in vlucht boven de voormalige marinebasis Valkenburg, nabij Leiden. Photo: Rschmehl, CC BY-SA 4.0

Wat is bewezen, plausibel en speculatief

Bewezen: De krachtwet van zijwindvlucht (Loyd, 1980), bevestigd in vele vliegproeven; dat vastgebonden vleugels urenlang autonoom elektriciteit kunnen genereren, met pompcycli en met rotoren aan boord; dat de M600 een beste tien minuten gemiddelde van 196 kW produceerde; dat zachte grond-generatie vliegers van 100 tot 200 kW kunnen worden gelanceerd, gevlogen en geland vanaf een container-groot station; dat windsnelheden en vermogensdichtheid stijgen met hoogte gemiddeld.

Plausibel: dat grondgebonden systemen van een paar honderd kilowatt op afgelegen locaties een hoge beschikbaarheid kunnen bereiken; dat het materiaalverbruik per kW veel lager is dan voor turbines; dat offshore drijvende vliegers veel lichtere platforms nodig zouden kunnen hebben; dat luchtgebonden systemen meer uren nuttige output per jaar produceren dan een turbine op dezelfde locatie omdat ze stabielere winden bereiken.

Speculatief: een prijs per kWh die concurreert met wind op land; vliegers op megawattschaal; farms van vele vliegers die dicht bij elkaar vliegen zonder interferentie; levensduur van twintig jaar voor vliegers, touwen en trommels; verzekerings- en certificeringskaders vergelijkbaar met die voor turbines.

Open onderzoeksvragen

  • Hoe betrouwbaar kan Volledig autonome lancering en landing Hoe sterk is een motor geworden, gemeten over duizenden cycli in windstil weer?
  • Wat is de werkelijke jaarlijkse energieopbrengst van een unit op een bekende locatie, onafhankelijk gemeten voor een volledig jaar, en hoe verhoudt deze zich tot een turbine ernaast?
  • Hoe lang gaan tethers en textiel vliegers mee onder cyclische belasting en ultraviolet licht, en hoe wordt slijtage gedetecteerd voordat het defect is?
  • Hoe dichtbij kunnen vliegers zijn Gelegen op een boerderij, en hoeveel verliezen ze in elkaars kielzog?
  • Welke luchtruimregels zijn zinvol voor vastgebonden vleugels, en hoe moeten vliegers worden verlicht en gedetecteerd door vliegtuigen?
  • Wat doen vliegers met vogels en vleermuizen? Er zijn bijna geen veldgegevens, en het antwoord kan verschillen voor langzame zachte vliegers en snelle stijve vleugels.
  • Kunnen offshore drijvende grondstations stormen overleven tegen een prijs die drijvende turbines verslaat?
Een gesimuleerde kaart van de windsnelheid gezien van bovenaf, met 25 vliegersymbolen in vijf rijen en donkere, langzamere luchtstroken die zich onderwinds van hen uitstrekken.
Een computersimulatie van een vliegerpark met 25 vliegers in vijf rijen, op 10 MW per km². Donkere kleuren zijn langzamere wind: elke rij laat langzamere lucht voor de volgende. In het grond-generatiebedrijf van dit onderzoek verloor de laatste rij tot 17% van zijn vermogen, en het hele bedrijf maakte 82,5% van zijn ideale output. Figure: Haas et al. (2022), Wind Energy Science, CC BY 4.0

Wat een werkend prototype nodig zou hebben

Het goede nieuws voor een klein team is dat een pompvlieger op bescheiden schaal kan worden getest, en de fysica schaalt op een voorspelbare manier met vleugeloppervlak.

FaseWerkDe beslissing die het mogelijk maaktRuwe kostenTijd
0. Bureau studieLoyd- en cyclusmodel voor de doellocatie, met behulp van open tools en Makani’s gepubliceerde code; windgegevens op 100 tot 500 m van een lidarcampagne of reanalyseIs de wind op hoogte van de site het waard?$10k to $30k2 tot 3 maanden
1. krachttestEen vlieger van 10 tot 20 m² op een met loadcells uitgeruste tether en lier, handmatig gevlogen en vervolgens met automatische pilootGemeten tether kracht en vermogen curve tegen Loyd$30k to $80k6 maanden
2. WerkmodelEen grondstation van 10 tot 30 kW: trommel, motor-generator, vermogenselektronica, stuurautomaat; voor elke cyclus wordt energie inge- en uitgevoerdNetto gemeten kWh per dag en automatische cycli zonder piloot$150k to $400k12 maanden
3. PilotEen 100 kW-eenheid op een afgelegen of tijdelijke locatie, een volledig jaar van gemeten output en beschikbaarheid, met wildlife monitoringReëel jaarlijks rendement, kosten per kWh, onderhoud$1M to $3M18 tot 24 maanden

Een werkend model, voor deze pagina, betekent fase 2: een grondstation dat complete pompcycli uitvoert en gemeten netto-energie in een batterij of het net stopt, waarbij elke cyclus wordt gelogd. Een vlieger die hard aan een touw trekt is nog geen krachtcentrale.

Wie we nodig hebben

  • Flight-control engineers met ervaring in autonome drones of vliegers: opstijgen, landen en storingsafhandeling zijn het grootste deel van het werk.
  • Aerodynamici Voor kite en wing ontwerp, inclusief tether drag en flexibele structuren.
  • Vermogenselektronica en aandrijvingstechnici Voor de liermotor-generator, energieopslag voor de inrolfase en netaansluiting.
  • Materialsingenieurs voor tethers, stoffen en vermoeidheidstests.
  • Meteorologen met lidar ervaring om wind te meten van 50 tot 600 m.
  • Luchtvaartregelgeving specialisten om vliegvergunningen en luchtruim reserveringen te beveiligen.
  • Ecologen Vogel- en vleermuismonitorering ontwerpen.
  • Een hostsite: een eiland, een afgelegen gemeenschap, een groeve of een grote boerderij met open grond en ondersteunende buren.

Heb je een beter idee?

Sommige leden van de Stichting hebben misschien contacten die een pitch voor een sterk energie-idee zouden kunnen horen. Om gepickt te worden, heeft een idee een pitch nodig. Een werkend, echt model dat daadwerkelijk stroom produceert, waarvan de output wordt gemeten op een instrument, niet geclaimd. Voor een energievlieger betekent dat een grondstation dat zelf pompcycli voltooit en de netto-energie die het levert, registreert. Ook papieren ideeën zijn welkom: als de natuurkunde en de cijfers kloppen, kunnen we ze hier op de website publiceren. Maar kapitaal werven zonder een werkend model is erg moeilijk, en niets hiervan is een belofte van financiering, rendementen of introducties.

Stuur je idee, of je vluchtgegevens, via het bijdrageformulier: het probleem dat het oplost, de fysica-check, de gemeten of geschatte output, een ruwe kosten per kWh en de goedkoopste test die het verkeerd zou kunnen bewijzen. Voor andere richtingen, zie de energie alternatieven vergeleken en ons eigen open Fan Wall onderzoek.

Bronnen

  1. Loyd, M.L. (1980). Zijwind kite power (voor grootschalige windenergieproductie). Tijdschrift voor Energie 4(3), 106-111.
  2. Makani Technologies (september 2020). De Energie Vlieger, Deel I: statistieken van vluchttests, de prestatie tekortkoming van de M600, de FCW-01 offshore vlucht en een energiekosten analyse. Delen II en III.
  3. X, de maanfabriek. Maken: de M600, de Energy Kite Collection en de sluiting in 2020.
  4. Vermillion, C., Cobb, M., Fagiano, L., Leuthold, R. en anderen (2021). Elektriciteit in de lucht: inzichten uit twintig jaar geavanceerd besturingsonderzoek en experimentele vluchttests van windkrachtsystemen in de lucht. Jaarlijkse recensies in Control 52, 330-357.
  5. Vertechy, R., Fontana, M., Papini, A. en Cherubini, A. (2015). Windenergiesystemen in de lucht: een overzicht van de technologieën. Tijdschrift voor Duurzame Energie 51, 1461-1476.
  6. Archer, C.L. en Caldeira, K. (2009). Wereldwijde beoordeling van windenergie op grote hoogte. Energies 2(2), 307-319.
  7. Van der Meer, M., van der Meulen, F. and van der Veen, J. (2011). Jetstream wind als hernieuwbare energiebron: weinig vermogen, grote impact. Earth System Dynamics 2, 201-212.
  8. SkySails Power. Nieuws, inclusief SkyPower100 in Klixbüll (2022), Mauritius (2023) en Taiwan (2025); Venyo (PN-14) data.
  9. Vliegerkracht. Technologie en Falcon systeemgegevens.
  10. Kitemill. Bedrijfswebsite.
  11. Ampyx Power: bedrijfsgeschiedenis en faillissement, 2022.
  12. Lazard (juni 2024). Geniveauiseerde kosten van energie+, versie 17: onshore wind $27 to $73 per MWh, offshore wind $74 to $139, gaspiek $110 to $228. De editie van juni 2026 geeft het commerciële assortiment zonnepanelen op het dak weer dat als benchmark wordt gebruikt.
  13. De Local Solar System Stichting. The Fan Wall: open wind research, voor de benchmark van zonne-energie op het dak van $ 0,19 per kWh.
  14. Haas, T., De Schutter, J., Diehl, M. en Meyers, J. (2022). Grote-eddy simulatie van windmolenparken in de lucht. Tijdschrift voor Windenergie 7, 1093-1135.