آسمان شب و آلودگی نوری

در تمام تاریخ بشر، مردم به بالا نگاه کردند و کهکشان را دیدند که ما در آن زندگی می کنیم. امروزه از هر سه نفر در زمین، یک نفر دیگر نمی‌تواند کهکشان راه شیری را از خانه خود ببیند. اين درس بهت ياد ميده که آسمان رو بخوني و بفهمي چي داريم از دست ميديم

آسمان قدیمی‌ترین کتابی است که وجود دارد. آلودگي نوري داره اون رو ميبنده

ببين

از شهر به آسمان نگاه کن و شايد چند دزينه ستاره ببيني از يه جاي واقعاً تاريک، دور از هر شهري، مي توني هزاران تا رو ببيني و کهکشان راه شیري مثل ابر در آسمان امتداد پيدا مي کنه.

تفاوت اينه که آلودگی نوری: نور مصنوعی که به سمت بالا فرار می کند و باعث می شود آسمان درخشان باشد اون درخشش ستاره هاي کم نور رو از بين ميبره

در این روش، نوار را از 1 (یک سایت واقعاً تاریک) به 9 (شهر داخلی) بکشید. ستارگان واقعی هستند: آنها از یک فهرست 9000 تایی درخشان‌ترین ستارگان آسمان آمده اند. ببين چند تا ناپديد ميشن

این فقط در مورد تماشای ستاره ها نیست. نور شبانه همچنین بر حیواناتی که در تاریکی شکار می‌کنند یا در دریا حرکت می‌کنند تأثیر می‌گذارد و انرژی را با روشن کردن آسمان به جای زمین هدر می‌دهد. اين به ما وصل ميشه ابتکار قرمز و ابتکار نور برای حفظ آسمان شب.

بفهم

ستاره‌شناسان درخشندگی را با درجات اندازه‌گیری می‌کنند. این یک مقیاس معکوس است: ستاره‌های درخشان تعداد کمی دارند.

• سیریوس، درخشان‌ترین ستاره شب، حدود −1.5 است.
• کم‌نورترین ستاره‌هایی که بیشتر مردم می‌توانند از یک مکان تاریک ببینند در حدود قدر 6 تا 7 هستند.
• در یک شهر، حد ممکن است 4 قدر یا روشن‌تر باشد.

The Bortle scale, published by the amateur astronomer John Bortle in 2001, sorts skies into nine classes. هر کلاس با یک درخشندگی معمولی قابل مشاهده همراه است:

کلاس Bortle	توصیف	کم‌نورترین ستاره‌ها
1	سایت تاریک عالی	7.6 تا 8.0
3	آسمان روستا	6.6 تا 7.0
5	آسمان حومه شهر	5.6 تا 6.0
7	انتقال حومه شهر/شهري	4.6 تا 5.0
9	آسمان شهر	4.0 در بهترین حالت

از آنجا که ستاره‌های کم‌نور بسیار بیشتر از ستاره‌های درخشان هستند، هر قدری که از دست می‌دهید تعداد زیادی از آن‌ها را پنهان می‌کنید. در فهرست ییل حدود 5000 ستاره درخشان‌تر از قدر 6 هستند، اما تنها حدود 500 تا از آن‌ها درخشان‌تر از قدر 4 هستند.

در سال 2016، اطلس جهانی نشان داد که بیش از 80٪ مردم و بیش از 99٪ مردم در ایالات متحده و اروپا زیر آلودگی نوری زندگی می‌کنند.

استاد

اندازه‌گیری‌ها لوگاریتمی هستند. برای دو ستاره با جریان F₁ و F₂:

m₁ − m₂ = −2.5 · log₁₀(F₁ / F₂)

یک تفاوت در بزرگی 5 دقیقاً یک عامل از 100 در جریان است، بنابراین یک بزرگی یک عامل از 100^(1/5) ≈ 2.512 است.

چرا تعداد ستاره‌ها به این سرعت افزایش پیدا می‌کند؟ اگر ستارگان به صورت یکنواخت در فضا پراکنده شوند، تعداد ستارگانی که درخشان‌تر از قدر m هستند به صورت 10^(0.6m) افزایش می‌یابد: یعنی برای هر قدر کم‌تر حدود چهار برابر ستارگان بیشتری وجود دارد. کهکشان واقعی یکنواخت نیست، بنابراین رشد مشاهده شده کوچکتر است، حدود سه برابر در هر قدر نزدیک به حد چشم غیر مسلح. این را می‌توان با شمارش فهرست در جدول داده‌های ابزار بررسی کرد.

نور آسمانی زمینهٔ روشنایی خود را اضافه می‌کند. یک ستاره تنها زمانی قابل مشاهده است که به اندازه کافی در مقابل پس زمینه برجسته باشد، بنابراین آسمان روشن‌تر درخشندگی محدودکننده را افزایش می‌دهد. حد بورتل محدوده‌های ناظری هستند که به صورت تقریبی تعیین شده‌اند، نه یک قانون فیزیکی و نتیجهٔ شما بستگی به چشم‌ها، سازگاری با تاریکی و آب و هوا دارد.

در مقابل آلودگی نوری، بر اساس اصول روشنایی بین‌المللی آسمان تاریک: فقط آنچه نیاز به نور دارد را روشن کنید، تنها زمانی که نیاز دارد، نه روشن‌تر از آنچه لازم است، با پوشش کامل و رنگ‌های گرم (نور آبی کمتر، که بیشتر در جو پراکنده می‌شود).