Pse kemi stinët

Toka është më afër Diellit në fillim të janarit, pikërisht në mes të dimrit verior. Pra distanca nuk mund të jetë ajo që e bën verën të nxehtë. Arsyeja e vërtetë është një përkulje prej 23 gradësh, dhe kjo ndryshon gjithçka.

Stacionet vijnë nga një anë, jo nga largësia.

Shiko.

Gjeje së pari: në cilin muaj Toka është më afër Diellit?

Në fillim të janarit, në mes të dimrit verior. Pra distanca nuk mund të jetë ajo që bën verën.

Shumë njerëz mendojnë se vera ndodh kur Toka është më pranë Diellit. Nuk është e vërtetë. Toka është më afër Diellit në fillim të muajit Janar, që është dimër në Evropë, Amerikën e Veriut dhe pjesën më të madhe të Azisë.

Arsyeja e vërtetë është se Toka është e prirur. Boshti i saj rrotullues është i prirur rreth 23.4 gradë. Boshti vazhdon të tregojë në të njëjtën mënyrë në hapësirë (drejt Yllit Verior) gjatë gjithë vitit. Pra:

• Në QershorGjysma veriore e Tokës është e prirur drejt Diellit. Ditët janë të gjata, dielli ngrihet lart dhe veriu ka verë. Në jug ka dimër.
• Në dhjetor, është e kundërta.
• Në mars dhe shtator, asnjë nga gjysmat nuk është e prirur drejt Diellit. Dita dhe nata janë pothuajse të barabarta kudo. Këto janë ekuinokset.

Provo të përdorësh Explorerin e Sezoneve. Lëviz datën dhe gjerësinë dhe shiko dy gjëra të ndryshojnë: sa lartë ngrihet dielli në mesditë, dhe sa orë dritë ka.

Kuptoje.

Dy efekte e bëjnë verën të ngrohtë:

1. Lartësinë e Diellit. Kur Dielli është i lartë, drita e tij godet tokën më drejtpërsëdrejti dhe çdo metër katror merr më shumë energji. Kur është e ulët, i njëjti rreze përhapet mbi një zonë më të madhe.
2. Gjatësia e ditës. Më shumë orë dritë dielli do të thotë më shumë kohë për ngrohje dhe më pak natë për ftohje.

Pozicioni i Diellit në veri ose jug të ekuatorit quhet pozicioni i tij Deklinacioni. Ajo lëviz midis +23.44° (solstici i qershorit) dhe -23.44° (solstici i dhjetorit) dhe kalon 0° në ekuinokset.

Në mesditë, lartësia e Diellit mbi horizont është:

noon height = 90° − |latitude − declination|

Për Londër (51.5° N) në qershor: 90 − |51.5 − 23.44| = 61.9°. Në dhjetor: 90 − |51.5 + 23.44| = 15.1°. Ky është një ndryshim i madh në atë se sa fortë drita e diellit ngroh tokën.

Pranë poleve ndodh diçka më e çuditshme. Në veri të Rrethit Arktik (66.56° N) ka të paktën një ditë çdo vit kur Dielli nuk perëndon kurrë, dhe një kur ai nuk lind kurrë.

Mjeshtër

Gjatësia e dritës së ditës vjen nga këndi i orës H₀ i perëndimit të diellit, ku qendra e Diellit takohet me një horizont të rrafshtë:

cos H₀ = −tan φ · tan δ,   drita e ditës = 2H₀ / 15 orë

me gjerësi φ dhe deklinim δ, H₀ në gradë. Nëse −tan φ · tan δ ≤ −1 Dielli nuk perëndon kurrë; nëse është ≥ 1 ai nuk lind kurrë. Në ekuator (φ = 0) formula jep 12 orë në çdo ditë të vitit.

Kjo është dita gjeometrike. Drita reale e ditës është më e gjatë me disa minuta sepse atmosfera përkulet dritën mbi horizontin (refraksion, rreth 0.57 °) dhe sepse lindja e diellit është përcaktuar nga skaji i sipërm i Diellit, jo qendra e tij (rreth 0.27 °). Tabelat zyrtare të lindjes së diellit përdorin −0.833° në vend të 0°.

Vetë deklinimi vjen nga gjatësia ekliptike e Diellit λ dhe përkulja e Tokës ε: sin δ = sin ε · sin λ. Mjeti përdorë SHBA-në Formula e përafërt e Observatorit të Marinës për λ, me saktësi rreth 0.01° në këtë shekull.

Efekti i distancës është real por i vogël. Midis perihelit (147.1 milion km) dhe aphelionit (152.1 milion km) drita e diellit që arrin në Tokë ndryshon me (152.1/147.1)² ≈ 1.069, rreth 7%. Përkulja ndryshon dritën e mesditës për metër katror në Londër nga një faktor i sin 61.9 ° / sin 15.1 ° ≈ 3.4, dhe gjatësia e ditës nga një faktor më shumë se dy.