Sommige talen op deze site kunnen automatisch zijn vertaald en fouten bevatten. Help het te verbeteren Lees het origineel in het Engels
Een ingenieur naast grote blauwe warmtepompen in de Katri Vala-installatie, een grot onder Helsinki die warmte haalt uit gezuiverd afvalwater.
Groen Initiatief · Energiealternatieven

Terugwinning van restwarmte

Energiecentrales, fabrieken, riolen en datacenters stoten elke dag enorme hoeveelheden warmte in de lucht en het water. Veel van deze warmte zouden we kunnen gebruiken om huizen te verwarmen. Bijna niets daarvan kan worden gebruikt voor elektriciteit.

Helen Ltd / Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0)

Onder een park in Helsinki, in grotten die zijn uitgehouwen in de rotsbodem, neemt een rij grote warmtepompen warmte op uit het gezuiverde afvalwater van de stad en uit het water dat terugkomt van het stadskoelnetwerk. Deze wordt vervolgens gebruikt voor stadsverwarming om huizen te verwarmen. De Katri Vala-installatie, beheerd door het energiebedrijf Helen van de stad, produceerde 570,000 MWh warmte in 2017 met vijf grote warmtepompen en een zesde, toegevoegd in 2021, zou dat naar verwachting verhogen tot 200,000 MWh per jaar; De capaciteit bedroeg ongeveer 123 MW (Wikipedia, Energy in Finland, met verwijzing naar Helen, 2018). De hitte was er al. Vroeger stroomde hij in de Oostzee uit.

Restwarmte is de grootste “energiebron” die niemand telt. Een studie uit 2016 schatte dat 72% van de primaire energie in de wereld gaat verloren na conversie, voornamelijk als warmte, en dat 63% van de restwarmtestromen ligt onder de 100 °C (Van der Veen et al., 2016). Het tweede getal is het belangrijkste. Warmte die koelt is bijna nutteloos voor het maken van elektriciteit en zeer nuttig voor het verwarmen van gebouwen. Deze pagina legt uit waarom en wat er nodig is om het te gebruiken.

72%De totale hoeveelheid primaire energie die verloren gaat na omzetting, voornamelijk als warmte (Van der Veen et al., 2016)
63%De restwarmte is minder dan 100 °C: goed voor verwarming, slecht voor elektriciteit
100.000 MWhof heat a year: the recovery goal of Meta's data centre in Odense, Denmark, enough for 6,900 homes (Doelstelling, 2020)
1,6 kWhvan elektriciteit, maximaal 100 kWh van 30 °C warmte uit datacentra, door de Carnot-grens; Als warmte door een warmtepomp wordt, wordt het ongeveer 145 kWh

Wat het is

Warmteterugwinning betekent het afvangen van warmte die een proces toch al vrijgeeft en deze leveren aan iets dat warmte nodig heeft. Het heeft drie veel voorkomende vormen:

  • Direct gebruik. Warm water of gas uit een fabriek, verbrandingsoven of energiecentrale gaat via een warmtewisselaar naar een stadsverwarmingsnetwerk of een ander proces. Zo zijn de meeste warmtenetwerken in Denemarken en Zweden begonnen.
  • Warmtepompen op koude bronnen. Rioolwater, datacenters, supermarkten, metrotunnels en koelwater zijn slechts 10 tot 40 °C. Een grote warmtepomp tilt die warmte op tot de 60 tot 90 °C die het netwerk nodig heeft, met veel minder elektriciteit dan een boiler.
  • Het maken van elektriciteit. Hete uitlaatgassen van ovens en motoren, meestal boven 200 °C, kunnen een stoomturbine of een organische Rankinecyclus (ORC) aandrijven, een kleine turbine die gebruikmaakt van een vloeistof die kookt bij lagere temperaturen dan water.
Een lange, schuine elektriciteitscentrale bekleed met aluminium, met een groene skipiste op het dak en een hoge schoorsteen, aan het water in Kopenhagen.
Amager Bakke in Kopenhagen verbrandt het afval van de stad en levert 157 tot 247 MW warmte aan het stadsverwarmingsnetwerk, afhankelijk van de vraag, en tot 63 MW elektriciteit. Het dak is een skipiste. Photo: kallerna, CC BY-SA 4.0

Hoe het werkt

De waarde van warmte wordt bepaald door de temperatuur. Eén kWh warmte bij 30 °C en één kWh bij 600 °C zijn dezelfde hoeveelheid energie, maar niet dezelfde bron. De Carnot-efficiëntie, het plafond voor elke motor die warmte omzet in werk, is η = 1 − T_cold / T_hot, met temperaturen in kelvin. Met de omgevingstemperatuur van 25 °C (298 K):

  • warmte bij 30 °C (303 K): 1 − 298/303 = 1.6%
  • warmte bij 90 °C (363 K): 1 − 298/363 = 18%
  • warmte bij 300 °C (573 K): 1 − 298/573 = 48%

Echte machines bereiken minder dan de helft van deze plafonds. Organische Rankine-cycli, de gebruikelijke keuze voor het terugwinnen van elektriciteit uit matige warmte, zetten typisch ongeveer 5 tot 20% van de warmte om, die stijgt met de temperatuur (Quoilin et al., 2013). Onder de 80 °C is het maken van elektriciteit zelden de machines waard.

Een groot zilver geïsoleerd vat met leidingen en kleppen: een organische Rankine-cyclus in een industriële hal.
Een organische Rankine-cyclus unit, een turbine lus die matig hete afvalwarmte omzet in elektriciteit. Het zet typisch 5 tot 20% van de hitte om. Photo: Benedikt Schneider, CC BY-SA 3.0

Warmtepompen werken andersom. Het plafond van een warmtepomp is COP = T_hot / (T_hot − T_cold): hoe kleiner de lift, hoe meer warmte per eenheid elektriciteit. Het verhogen van 30 °C datacenterwarmte naar 80 °C heeft een Carnot COP van ongeveer 6,4; echte grote warmtepompen bereiken ongeveer de helft, rond 3. Dus 100 kWh 30 °C restwarmte plus ongeveer 45 kWh elektriciteit wordt ongeveer 145 kWh netwarmte. De elektriciteit gaat niet verloren: het eindigt ook als warmte.

Afstand is de andere beperking. Warmte is duur om te verplaatsen. Pijpen, sleuven en pompen kosten veel meer per kWh dan elektriciteitskabels, en warm water verliest onderweg warmte. Restwarmte is waardevol wanneer een warmtegebruiker dicht bij de bron zit of er al een warmtenet langs loopt. Moderne “vierde generatie” netwerken draaien bij lagere temperaturen (rond de 50 tot 70 °C) juist zodat er meer lage-grade warmte kan worden gebruikt (Lund et al., 2014).

Twee grote zwarte geïsoleerde stadsverwarmingsleidingen liggen in een vers gegraven greppel.
Stadsverwarmingsleidingen in een geul in Jyväskylä, Finland. Verplaatsen van warmte betekent geïsoleerde leidingen, en elke kilometer betekent graven. Photo: Antti Leppänen, CC BY-SA 3.0

Timing is de derde. Een datacenter maakt het hele jaar door warmte; huizen hebben er in de winter het meeste van nodig. Netten balanceren dit met warmteopslag, andere warmtebronnen en in de zomer door onbruikbare warmte af te voeren.

Een grote rode cilindervormige tank met de naam Fernwärmespeicher Theiß, omgeven door pijpleidingen.
De warmteopslagtoren in Theiß, Neder-Oostenrijk, bevat 50.000 kubieke meter warm water voor het stadsverwarmingsnetwerk: een manier om de kloof te overbruggen tussen wanneer warmte wordt geproduceerd en wanneer deze nodig is. Photo: C.Stadler/Bwag, CC BY-SA 4.0

De grenzen van

  • Temperatuur. De meeste restwarmte is te koud voor elektriciteit. De vergelijking van Carnot is niet onderhandelbaar.
  • Afstand. Een bron ver van elke warmte-gebruiker is praktisch waardeloos, hoe groot ook.
  • Mismatch in time. Industriële en datacenter warmte is stabiel; verwarmingsvraag is seizoensgebonden en piekt op koude ochtenden.
  • Betrouwbaarheid en contracten. Een netwerk kan niet afhankelijk zijn van een fabriek die misschien sluit of een datacenter dat misschien verhuist. Contracten, back-upcapaciteit en risicodeling zijn net zo belangrijk als engineering.
  • Efficiëntie op de eerste plaats. De beste restwarmte is de warmte die niet wordt geproduceerd. Betere processen en efficiënte servers verminderen wat beschikbaar is om te herstellen, en dat is een goede zaak.

Echte projecten, gemeten

ProjectWaar, wanneer en hoeWarmtebron en schaalWat wordt gemeld
Verwarmings- en koelinstallatie Katri ValaHelsinki, Finland, sinds 2006Gezuiverd afvalwater en terugloopwater van stadskoeling, grote warmtepompen in rotsgrotten570.000 MWh warmte in 2017 van vijf warmtepompen; een zesde vanaf 2021 telt mee tot 200.000 MWh per jaar; ongeveer 123 MW in totaal (Helen, 2018; Wikipedia)
Meta Odense datacenter met Fjernvarme FynOdense, Denemarken, sinds 2020Warmte van de servers wordt door warmtepompen naar het stadsnetwerk gebrachtDoel: 100.000 MWh warmte per jaar, genoeg voor 6.900 woningen (Meta, 2020)
Dataparken in StockholmStockholm, Zweden (sinds 2017)Stockholm Exergi koopt warmte van datacenters voor het stadsnetwerkEen programma voor “een datacenter industrie waar geen warmte wordt verspild” (Stockholm Data Parks)
Noord-Europese datacentersFinland, Zweden, Denemarken en NoorwegenGemodelleerd potentieelWarmte uit datacenters kan een aanzienlijk deel van de stadsverwarming in Scandinavische steden dekken als de netwerken en prijzen dit toelaten (Wahlroos et al., 2018)

Twee beleidssignalen geven aan waar dit naartoe gaat. Duitsland vereist nu dat nieuwe datacenters die vanaf juli 2026 in gebruik worden genomen, ten minste 10% van hun energie hergebruiken, wat vanaf juli 2027 zal stijgen tot 15% en vanaf juli 2028 tot 20%, tenzij er een overeenkomst is gesloten met het warmtenet (Energieeffizienzgesetz, sectie 11). En datacenters groeien snel: het IEA schat dat ze in 2024 ongeveer 415 TWh elektriciteit verbruikten, ongeveer 1,5% van de wereldwijde elektriciteit, en tegen 2030 naar ongeveer 945 TWh zullen gaan (IEA, Energy and AI, 2025). Bijna al die elektriciteit komt terecht als lagetemperatuurwarmte.

Een luchtfoto van een groot datacenterdak bedekt met rijen koelunits en generatoren.
Het dak van een datacenter, bedekt met koelapparatuur. Bijna alle elektriciteit die de servers gebruiken, gaat via machines als deze als lage-temperatuur warmte. Photo: Rsparks3, CC0

In Denemarken, Finland en Zweden levert stadsverwarming een groot deel van de warmtemarkt, waardoor ze leidend zijn in het gebruik van restwarmte (Werner, 2017). Elders is het ontbrekende stuk meestal het netwerk, niet de warmte.

Wat het kost

Warmteterugwinning genereert geen elektriciteit, dus de site-wide benchmark (zonnepanelen op het dak bij ongeveer € 0,19 per kWh In onze winkel Ventilator muur model, binnen Lazard’s juni 2026 bereik van $0.09 to $0,20 voor commerciële dakzonne-energie) is alleen van toepassing op de kleine hogetemperatuurgevallen die elektriciteit maken. Voor warmte is de concurrent een gasketel. Met dezelfde ronde cijfers als op onze warmteopslagpagina (groothandelsgas voor €35 per MWh, steenkool voor €70 per ton, een 90% ketel), kost gaswarmte ongeveer 5 tot 6 eurocent per kWh.

Een stuk zwart geïsoleerde stadsverwarmingsleiding met aftakkingen en gele eindkappen, naast een geul voor een flatgebouw.
Bouw van een stadsverwarmingsleiding in Tübingen, Duitsland. Een nieuwe aansluiting van enkele kilometers kan meer kosten dan de warmtepomp zelf. Photo: Giftzwerg 88, CC BY-SA 4.0

Warmte van een lage temperatuurbron via een grote warmtepomp kost de elektriciteit gedeeld door de COP, plus de apparatuur die over de warmte wordt verdeeld. De gepubliceerde kosten voor grote warmtepompen en aansluitingen variëren sterk per locatie, dus we tonen het bereik als een berekening (20 jaar, 7% reële discontovoet, COP 3, leidingen en aansluiting niet inbegrepen):

Geïnstalleerde warmtepompkosten per kW aan warmteElektriciteit €50 per MWh, 3.000 uur per jaarElektriciteit €50, 6.000 uurElektriciteit €100, 3.000 uurElektriciteit €100, 6.000 uur
€5003.2 c2.4 c4.9c4.1 c
€1,0004,8 c3.2 c6,5 c4.9c
€1,5006.4 c4,0 c8.1 c5.7 c

Eurocent per kWh warmte. Onze berekening: apparatuurkosten × 0,0944 ÷ uur + elektriciteitsprijs ÷ 3.

Terugwinning van warmte is meestal concurrerend met gas als de warmtepomp vele uren per jaar draait en de bron naast een net ligt. De zwakke punten zijn de leidingen (een nieuwe aansluiting van enkele kilometers kan meer kosten dan de warmtepomp) en het risico dat de bron verdwijnt. Direct gebruik van hete industriële warmte, zonder warmtepomp, is meestal de goedkoopste warmte die een netwerk kan kopen.

Een hoge cementfabriekstoren van staal en beton onder een blauwe hemel.
De oventoren van een cementfabriek in Union Bridge, Maryland. Cement-, glas- en staalfabrieken geven warmte af die heet genoeg is om een netwerk direct te voeden, de goedkoopste warmte die een netwerk kan kopen, of om een turbine aan te drijven. Photo: Acroterion, CC BY-SA 4.0

Het maken van elektriciteit uit restwarmte is anders: een ORC-unit concurreert alleen waar de warmte heet, stabiel en gratis is, en zelfs dan is de output klein in vergelijking met de warmte die binnenkomt.

Waar het kan winnen, en waar het niet kan

Het kan winnen:

  • Steden met warmtenetwerken De locatie is ideaal, naast datacenters, rioolwerken, metrosystemen, supermarkten en fabrieken.
  • Industrieparken in Nederland, waarbij de restwarmte van een installatie proceswarmte is van een andere installatie.
  • New data centres ontworpen om warm water te leveren, vooral met vloeistofkoeling bij 40 tot 60 °C.
  • Industrie op hoge temperatuur (cement, glas, staal, chemicaliën), waar uitlaatgassen boven 250 °C een ORC of stoomturbine voor elektriciteit kunnen aandrijven of materialen kunnen voorverwarmen.
  • Rioolwarmte, die stabiel is, dicht bij de stad en beschikbaar in de winter.
Luchtfoto van drie ronde bezinkingsbakken bij een afvalwaterzuiveringsinstallatie.
Zuiveringsinstallatie voor afvalwater in Kailua, Hawaï. Het rioolwater stroomt het hele jaar door en blijft ook in de winter bruikbaar. Daarom onttrekt de Katri Vala-installatie in Helsinki er warmte aan. Photo: Roen Wainscoat, CC BY-SA 4.0

Het kan niet winnen:

  • Bronnen op afstand zonder warmteafnemer in de buurt: een datacenter in de woestijn of een geïsoleerde installatie.
  • Lage temperatuur warmte omzetten in elektriciteit. Bij 30 tot 60 °C is het Carnot plafond een paar procent; daar verandert geen gadget aan.
  • Plaatsen zonder warmtenetwerken, tot iemand er een bouwt. Het netwerk, niet de warmte, is meestal de echte investering.
  • Als reden om verspillende processen te houden. Efficiëntie staat voorop.

Wat is bewezen, plausibel en speculatief

Bewezen: De Carnot-grenzen voor warmte-stroom en warmtepompen; grootschalige warmteterugwinning van rioolwater en datacenters naar stadsverwarming in Helsinki, Odense en Stockholm; industriële warmtetoevoernetwerken in Denemarken en Zweden; ORC-eenheden die elektriciteit terugwinnen uit hete industriële afgassen.

Plausibel: De meeste nieuwe grote datacenters in Europa leveren bruikbare warmte, geholpen door regels zoals die van Duitsland; lagere-temperatuurnetwerken die meer lage-temperatuurwarmte opnemen; vloeistofgekoelde servers die water van 50 tot 60 °C leveren dat weinig of geen warmtepomp nodig heeft.

Rijen van computerservers die zich in vloeistof binnen een open onderdompeling koeltank, met gele kabels bevinden.
Servers in een onderdompelkoeltank. Vloeistofkoeling kan warmer water leveren dan luchtkoeling, dus een warmtenetwerk heeft minder lift nodig om het te gebruiken. Photo: Rolf Brink, CC BY-SA 4.0

Speculatief: economisch zinvolle elektriciteit uit warmte onder 80 °C; warmteterugwinning in steden zonder netplan; thermo-elektrische panelen op gewone restwarmteoppervlakken die zichzelf terugbetalen.

Open onderzoeksvragen

  • Mapping. Waar, bij welke temperatuur en in welke hoeveelheid is restwarmte beschikbaar, vergeleken met waar warmte nodig is? Open, lokale kaarten zijn zeldzaam.
  • Contracten en risico. Wie betaalt voor de aansluiting, en wie draagt het risico als de bron dichtgaat?
  • Lagere temperatuur netwerken. Hoe bestaande hoge temperatuur netwerken en gebouwen om te zetten naar koeler draaien.
  • Hoge temperatuur warmtepompen die stoom leveren bij 120 tot 200 °C voor de industrie, uit restwarmte bij 60 tot 100 °C.
  • Seizoensgebonden opslag Een warmtebron die de zomerwarmte van het datacenter voor de winter vasthoudt.
  • Gemeten prestaties. Gepubliceerde jaarlijkse gegevens over geleverde warmte, verbruikte elektriciteit en kosten voor echte projecten.

Wat een werkend prototype nodig zou hebben

Warmtepompen en warmtewisselaars zijn volwassen. De nuttige innovaties zijn in het goedkoop aansluiten van bronnen op gebruikers, in hoge temperatuur warmtepompen en in controle. Een werkend model moet gemeten warmte leveren aan een echte gebruiker.

FaseWerkDe beslissing die het mogelijk maaktRuwe kostenTijd
1. Warmte-auditMeet de stroom en temperatuur van een echte afvalstroom gedurende meerdere weken met loggers; breng warmtegebruikers binnen 1 tot 2 km in kaartIs er voldoende warmte, op een nuttige temperatuur, dicht genoeg bij de gebruiker?$5k to $20k1 tot 3 maanden
2. Bank demonstratorEen warmtewisselaar van 10 tot 50 kW en een warmtepomp op de echte bron, met warmte- en elektriciteitsmetersGemeten COP, vervuiling en betrouwbaarheid op de echte stroom$30k to $150k6 tot 12 maanden
3. Pilot verbindingEen aansluiting op één gebouw of een klein netwerk, een jaar data, een warmteleveringscontractWerkelijke kosten per kWh warmte en contractmodel$0.3M to $2M12 tot 24 maanden
Een compact stadsverwarmingsstation met een blauwe platenwarmtewisselaar, pompen, kleppen en meters.
Een 300 kW stadsverwarmingstransferstation in Neder-Oostenrijk: een warmtewisselaar, pompen en meters die warmte doorgeven tussen een netwerk en een gebouw. Een pilot-aansluiting op één gebouw ziet er ongeveer zo uit. Photo: Ulrichulrich, CC BY-SA 3.0

Wie we nodig hebben

  • Stadsverwarmingstechnici en netwerkexploitanten.
  • Warmtepomp specialisten, vooral voor grote en op hoge temperatuur machines.
  • Datacenter- en industriële energiebeheerders Bereid om temperatuur- en stromingsgegevens te delen.
  • Stedelijk planners en GIS analisten om bronnen en gebruikers in kaart te brengen.
  • Advocaten en economen Om warmtecontracten te ontwerpen die het risico eerlijk verdelen.
  • Procesingenieurs voor het vervuilen, corrosie en reinigen van warmtewisselaars op vuile stromen zoals rioolwater en rookgas.

Heb je een beter idee?

Sommige leden van de Stichting hebben misschien contacten die een pitch voor een sterk energie-idee zouden kunnen horen. Om gepickt te worden, heeft een idee een pitch nodig. Een werkend, echt model dat daadwerkelijk stroom produceert; voor een warmteterugwinningsidee betekent dat een model dat gemeten warmte of elektriciteit levert, waarbij de output en het eigen energieverbruik op instrumenten worden geregistreerd, niet geclaimd. Ook papieren ideeën zijn welkom: als de natuurkunde en de cijfers kloppen, kunnen we ze hier op de website publiceren. Maar kapitaal werven zonder een werkend model is erg moeilijk, en niets hiervan is een belofte van financiering, rendementen of introducties.

Stuur je idee via het bijdrageformulier met het probleem dat het oplost, de fysica-check, een ruwe kosten per kWh en de goedkoopste test die het verkeerd zou kunnen bewijzen. Als je een werkend model hebt, vermeld dan de gemeten output en hoe je deze hebt gemeten. De energiebronnen pagina vergelijkt dit met de andere alternatieven op de ideeënradar.

Bronnen

  1. Van der Meer, C., van der Veen, J. and van den Berg, B. (2016). Het schatten van het wereldwijde afvalwarmtepotentieel. Tijdschrift voor Duurzame Energie 57, 1568-1579.
  2. (2018) en . Nieuwe warmtepomp wordt opnieuw gebouwd in Helsinki; Wikipedia, Energie in Finland.
  3. Meta (2020). Odense datacenter: warmteterugwinning.
  4. De parken van Stockholm. Programma website.
  5. Manner, J., Syri, S., Rinne, S., Wahlroos, M. en Pärssinen, M. (2018). Toekomstvisies op het gebruik van restwarmte: case van datacenters in Noord-Europa. Tijdschrift voor Duurzame Energie 82, 1749-1764.
  6. Van Den Broek, M., Dewallef, P., Lemort, V., Quoilin, S. en Declaye, S. (2013). Techno-economisch onderzoek naar organische Rankine Cycle (ORC) systemen. Tijdschrift voor Duurzame Energie 22, 168-186.
  7. Van der Veen, H., van der Veen, S. et al. (2014). 4e Generatie Stadsverwarming (4GDH). Energie 68, 1-11.
  8. Werner, S. (2017). Internationale review van stadsverwarming en -koeling. Energie 137, 617-631.
  9. Duitsland (2023). Energieeffizienzgesetz (EnEfG), sectie 11: datacenters.
  10. IEA (2025). Energie en AI.
  11. Lazard (juni 2026). Geniveauiseerde kosten van energie+, versie 19.
  12. Local Solar System Stichting. Het open model Fan Wall: de benchmark voor zonnepanelen op het dak van $ 0,19 per kWh.
  13. Wikipedia. Amager Bakke: 157 tot 247 MW stadsverwarming en tot 63 MW elektriciteit uit gemeentelijk afval, met een skipiste op het dak.